คำพูดของซ่างกวนชิงอวิ๋น ทำให้เฉียววั่นฉิงรู้สึกขบขันยิ่งนัก
เธอเองก็เคยเป็นเด็กผู้หญิงที่ต้องการการปกป้องดูแลจากคนอื่นเช่นกัน
เพียงแต่ไม่เคยมีใครปกป้องดูแลเธอ เธอจึงได้แต่สวมเกราะขึ้นมาปกป้องตัวเอง เพื่อไม่ให้ต้องเจ็บปวดรวดร้าว
และในที่สุด สิ่งนี้กลับกลายเป็นจุดที่ทำให้ชายที่เธอรักรังเกียจ ช่างน่าขันเสียจริง
“อย่าได้เศร้าโศกเพื่อผู้ชายที่ไม่คู่ควรเลย เธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้” เย่อู๋ซวงเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
แม้เฉียววั่นฉิงจะเป็นลูกศิษย์ของนาง แต่นางคือดาวเด่นที่กำลังพุ่งแรงในวงการศัลยศาสตร์หัวใจแห่งเซี่ยกั๋ว
ท่าทีที่เธอมีต่อวิชาการแพทย์นั้น บริสุทธิ์เช่นเดียวกับที่อินเวยเวยมีต่อการเต้นรำ
ผู้หญิงเช่นนี้ คือเพชรล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
“อาจารย์อย่าได้ชมข้าเลย” เฉียววั่นฉิงยิ้มขมขื่น “นอกจากฐานะผู้สืบทอดตระกูลเฉียวและมีฝีมือทางการแพทย์บ้างแล้ว ข้าก็ไม่มีข้อดีอะไรอีกแล้ว”
เฉียววั่นฉิงรู้จักตัวเองเป็นอย่างดี
ใบหน้าของเธออย่างมากก็นับว่าสะสวย ไม่อาจเทียบได้กับน้องสาวสวยน่ารักอย่างเฉียววั่นโจว
มัวแต่หมกมุ่นค้นคว้าวิชาแพทย์ เธอจึงไม่เข้าใจเรื่องแฟชั่น ทั้งยังไม่มีเวลาจะสนใจแฟชั่น แม้แต่รองเท้าส้นสูงสักหน่อยก็ยังควบคุมไม่อยู่ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ที่มักแต่งตัวงดงาม
ที่จริงเธอสามารถแบ่งเวลา หาผู้เชี่ยวชาญมาแต่งหน้าทำผมให้ตัวเองงดงามได้
เพียงแต่นางเห็นว่า มีเวลามากมายเช่นนั้น สู้สวมชุดทำงานที่เรียบง่ายสะดวกสบาย รุดไปโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิตคนป่วยเพิ่มอีกสักคนไม่ดีกว่า