เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เย่อู๋ซวงก็เริ่มสังเกตภาพรวมของกองบัญชาการทีมแดง
กองบัญชาการเป็นเพิงที่สร้างขึ้นชั่วคราว คลุมด้วยตาข่ายพรางลายทหาร ปกปิดแน่นหนา
นอกเพิงมีรถบรรทุกทหารจอดเรียงเป็นระเบียบกว่า 20 คัน รถจี๊ปทหาร 10 คัน และรถสื่อสารเฉพาะกิจอีก 5 คัน
บนหลังคารถสื่อสารมีเรดาร์และเครื่องรับสัญญาณ สำหรับติดต่อกับทหารทีมแดงตลอดเวลา
ด้านในอารักขาแน่นหนา
ทุก 10 ก้าวมียามยืนเฝ้า มีทีมลาดตระเวน 4 ทีมเดินวนไปมา และเหนือศีรษะมีโดรนติดกล้องมองกลางคืนหลายลำ
สิ่งที่เย่อู๋ซวงต้องทำก็คือเจาะแนวป้องกันสุดแกร่งนี้เข้าไป
เธอหมอบอยู่กับที่ สังเกตเส้นทางบินของโดรนและเส้นทางเดินของทีมลาดตระเวนทั้ง 4
เมื่อหาจุดโจมตีที่ดีที่สุดได้แล้ว เธอก็กลับไปที่รถบรรทุกของหน่วยพลาธิการ
พวก “ศพ” ข้างในนั้นกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว พอเห็นเย่อู๋ซวงถึงขั้นเรอออกมา
เย่อู๋ซวง “…”
เธอเก็บอาวุธขว้างและวัตถุระเบิดจาก “ศพ” เหล่านั้น แล้วอาศัยแสงจันทร์แรกเริ่มค่อยๆ คืบคลานเข้าไปยังขอบนอกของกองบัญชาการหน่วย
5, 4, 3, 2, 1
เธอนับในใจ พอนับถึง “0” ทหารลาดตระเวนและโดรนก็เบี่ยงเปิดมุมอับสายตาจุดหนึ่งพอดี
เย่อู๋ซวงก้าวเดียวถึงด้านหลังทหารยาม เอามือปิดปากแล้วบิดคอเขา
แน่นอนว่าไม่ได้บิดจริง แต่ปล่อยมือตอนบิดถึงครึ่งทาง ทว่าทหารทีมแดงคนนั้นก็ถูกตัดสินว่า “เสียชีวิต” แล้ว