ความสบายของเย่อู๋ซวงนั้นอยู่ได้ไม่นาน
ศูนย์บัญชาการทีมน้ำเงินแจ้งพวกเธอว่า ทีมแดงตีโต้กลับอย่างหนักหน่วง
นั่นหมายความว่า เส้นทางส่งอาหารของหน่วยเสนารักษ์ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
หัวหน้าหน่วยย้ำเป็นพิเศษ ให้ทุกคนระวังตัว อย่าประมาท
ทุกคนพยักหน้า กำปืนที่แบกอยู่แน่นขึ้น
ผลคือรถบรรทุกเพิ่งมาถึงจุดทะลวง หัวหน้าหน่วยที่ทำหน้าที่เป็นคนขับ ก็ถูกพลซุ่มยิงของทีมแดงที่ซ่อนอยู่ในที่มืดยิง “เข้าศีรษะ” เพียงนัดเดียว
หัวหน้าหน่วย “ตาย” จำต้องหยุดรถ
“ไม่ดีแล้ว มีพลซุ่มยิงดักซุ่มอยู่!” รองหัวหน้าหน่วยคว้าปืน เปิดประตูรถ จะลงไปโต้กลับ
ปัง!
เสียงปืนอีกนัด ยิงโดนรองหัวหน้าหน่วย
พลซุ่มยิงคนนี้เก่งกาจมาก ยิงแล้วเปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อย บีบให้ทหารหน่วยเสนารักษ์ที่ยังรอดชีวิตสองนายต้องหลบไปอยู่อีกด้านของรถบรรทุก
พวกเขาถูกพลซุ่มยิงคนนี้ตรึงไว้ ทั้งที่ยังไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัดของอีกฝ่าย
รู้แค่ว่า ถ้าตัวเองโผล่หัวออกไป ก็เสี่ยงโดนยิง
“รอตายอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้ ทีมแดงเดี๋ยวก็ล้อมมาแล้ว!”
“สู้กับมันเลย นายซ้าย ฉันขวา ดูมันจะยิงใคร!”
ทั้งสองคนปรึกษากัน แล้วพุ่งออกไปพร้อมกัน คนหนึ่งถูก “ยิงตาย” ในชั่วพริบตา
อีกคนยิงไปทางที่พลซุ่มยิงอยู่ แต่น่าเสียดายที่ยิงโดนที่กำบังหิน ถูกพลซุ่มยิง “โต้กลับและสังหาร” อย่างรวดเร็วเด็ดขาด