โจวไป๋เยี่ยนตอนนี้มีมุมมองต่อจี้เซิน เทียบเท่ากับ "ดอกไม้งามเสียบอยู่บนขี้วัว" ก็คือไอ้ขี้วัวนั่นแหละ
แถมยิ่งมองจี้เซินก็ยิ่งขัดใจ ยิ่งมองก็ยิ่งอยากซัด
ถ้าเขาเป็นจี้เซิน ไม่มีทางปล่อยให้งูพิษเข้าใกล้เย่อู๋ซวง แถมยังใช้ยาสลบพิเศษทำให้เย่อู๋ซวงสลบอีก
หากวันนั้นเขาไม่อยู่ด้วย เย่อู๋ซวงคงประสบเคราะห์แล้ว
วันนี้ก็เช่นกัน
หากคนที่อยู่ข้างกายเย่อู๋ซวงคือจี้เซิน ต่อให้ "คุณนายวิลเลียม" จะใส่ร้ายเย่อู๋ซวง วิลเลียมก็ยังเห็นแก่เพื่อนรักอย่างจี้เซิน และสงสัยในเรื่องนี้
จี้เซินไม่รู้จักทะนุถนอมเลยจริง ๆ
ทั้งที่ได้ครอบครองลูซิเฟอร์แล้วแท้ ๆ แต่กลับปล่อยให้ลูซิเฟอร์ต้องผ่านอันตรายมากมาย
"นายก็ชอบอู๋ซวงเหมือนกัน?" จี้เซินครุ่นคิดครู่หนึ่ง เลิกคิ้ว
คนตระกูลโจวไม่มีทางใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเขา
เช่นนั้นคำพูดนี้ เป็นสิ่งที่โจวไป๋เยี่ยนต้องการพูดด้วยตนเอง
น่าสนใจ
คนที่คิดถึงภรรยาเขามีมากมาย แต่ที่กล้าตรงเข้ามายั่วยุเขาถึงหน้า มีเพียงโจวไป๋เยี่ยนคนเดียว
"แล้วไง?" โจวไป๋เยี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย ยอมรับอย่างเปิดเผย
เขาไม่จำเป็น และก็ไม่อยากพูดต่อหน้าจี้เซิน
"นายทำให้ฉันประหลาดใจ แต่เรื่องความปลอดภัยของอู๋ซวง ไม่ต้องให้นายเป็นห่วง ฉันใส่ใจเธอยิ่งกว่านาย"
จี้เซินเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ในชุดเชิ้ตสีขาวหรูหรา ดูสูงส่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลายิ้มบาง มั่นใจและผ่อนคลาย
โจวไป๋เยี่ยนยิ่งโมโหขึ้นทันที
เขาอยากบอกจี้เซินว่า: ไอ้โง่ แกรู้ไหมว่างูพิษเกือบจะฆ่าเย่อู๋ซวงแล้ว?
แต่เขาพูดไม่ได้
เพราะหากพูดไป ตัวตนที่เขาคือชายสวมหน้ากากตัวตลก ก็จะถูกเปิดเผย
เขาได้แต่มองจี้เซิน เอ่ยคำต่อคำ: "ไม่ นายไม่ได้ใส่ใจเธอเท่าฉัน"
เขามาก่อนจี้เซิน
รักมาก่อนจี้เซิน