ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง จี้เซินก็แนะนำทุกอย่างจบ
ของพวกนี้ บางอย่างเย่อู๋ซวงได้ใช้ บางอย่างยังไม่ได้ใช้ชั่วคราว เธอเลือกสิ่งที่ดีที่สุดส่วนหนึ่งใส่ลงในกล่อง
“ไปเถอะ ถ้าไม่กลับไป คุณยายจะร้อนใจแล้ว” จี้เซินดูเวลา
“อืม” เย่อู๋ซวงเดินออกจากห้องก่อน
ก้าวผ่านกรอบประตูไป เธอก็หันกลับมา เสียงเย็นใสดังขึ้น “ฉันว่าครั้งที่แล้วฉันตื้นเขินไป คนอย่างคุณ ไม่ใช่แม่ศรีเรือนเลยสักนิด”
พูดพลางมือก็วางลงบนมือจับประตูอย่างเป็นธรรมชาติ
“ทำไมล่ะ จู่ ๆ ก็ค้นพบว่าสามีในอนาคตของเธอน่ะ องอาจน่าเชื่อถือมากงั้นสิ”
ริมฝีปากบางของจี้เซินยกยิ้มเพราะคำพูดของเย่อู๋ซวง มือหนึ่งเท้าเอว เตรียมพร้อมรอฟังคำตอบต่อไปของเธอ
“ก็ไม่เชิง” เย่อู๋ซวงยิ้มสดใสราวหมู่ดาวแพรวพราว
“ฉันว่าแม่ศรีเรือนน่ะน้อยไปที่จะบรรยายคุณ คุณอย่างน้อยต้องเป็นพี่เลี้ยงระดับห้าดาวที่ราชวงศ์จ้างพิเศษ จุดสูงสุดของวงการพี่เลี้ยง”
สิ้นเสียง เย่อู๋ซวงก็ปิดประตู“ปัง” บิดกุญแจ ขังคุณพี่เลี้ยงจี้ที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นดำมืดอย่างเห็นได้ชัดไว้ข้างใน แล้ววิ่งไปที่ลิฟต์
เผ่นแล้วเผ่นอีก
จี้เซิน “……”
เขาโกรธจนแทบระเบิด ตวาดเสียงต่ำ “เย่อู๋ซวง เธอแน่ก็อย่าวิ่ง!”
เฟิงจิ่วข้างประตูมองดูแผ่นหลังเบิกบานของเย่อู๋ซวง รู้สึกพูดไม่ออก แต่ก็รู้สึกโล่งใจ
คุณหนูเย่ภายใต้การทะนุถนอมของคุณชายจี้ เปลี่ยนจากนักฆ่าผู้เย็นชา กลายเป็นคนปกติแล้วนะ