"พี่สี่ ให้ฉันเป็นนางแบบให้พี่ได้ไหมคะ" เย่อู๋ซวงถามตรงประเด็น
"ได้สิ" เย่เวินลั่วดีใจ แต่แววตากลับหม่นลงในวินาทีต่อมา "แต่มีแค่เธอคนเดียวยังไม่พอหรอก"
จะจัดงานแสดงให้สมเกียรติได้ อย่างน้อยต้องมีนางแบบเป็นสิบคนขึ้นไป
ส่วนเสื้อผ้าเขามี... เขาเก็บตัวอยู่บ้านบ่อย ๆ และออกแบบเสื้อผ้าไว้ไม่น้อย สามารถปรับแก้เล็กน้อยตามรูปร่างของนางแบบได้
"ฉันกับโจวไป๋เยี่ยนก็จะมาช่วยนะ พวกเราไม่ได้ขี้เหร่" ม่ออวี่อยากร่วมสนุกด้วย
เธอเองก็เป็นคนเซี่ยกั๋ว อยากช่วยเซี่ยกั๋วระบายความคับแค้น ยัดเยียดให้พวกสารเลวที่คิดร้ายได้เห็นกับตาเสียบ้าง ว่าอะไรคือความงามของเซี่ยกั๋ว
"สถานที่จัดงานแสดงใหญ่ ฉันจัดการเอง" โจวไป๋เยี่ยนวางภารกิจลอบสังหารเย่อู๋ซวงลงอย่างน่าประหลาด แย้มยิ้มกล่าว
"ตระกูลโจวมีสายสัมพันธ์ ถ้าฉันอยากจัดงานเดินแบบ ผู้ใหญ่ที่บ้านต้องช่วยฉันคิดอย่างรอบคอบแน่นอน"
ทั้งสี่รวมใจเป็นหนึ่ง
พอดีกับตอนนั้น มือถือของเย่อู๋ซวงก็สั่นขึ้นหนึ่งครั้ง เจียนเจียวหยางส่งข้อความจากเซี่ยกั๋วมาให้เธอ
[เจียนเจียวหยาง]: ราชินีครับ ผมกับเสี่ยวจิ้งไปพบผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแล้ว กำลังจะหมั้นกันแล้วนะครับ
เสี่ยวจิ้งในที่นี้หมายถึงต้วนมู่จิ้ง
เจียนเจียวหยางอยากแบ่งปันความยินดีในเรื่อง "หมั้น" ให้เย่อู๋ซวง
มุมปากของเย่อู๋ซวงยกขึ้น ตอบกลับไปสองคำว่า "ยินดีด้วย"
นึกได้ว่าพี่สี่ขาดนางแบบ อีกทั้งทางเซี่ยกั๋วก็กำลังจะหยุดยาวเจ็ดวันพอดี เธอจึงพิมพ์อีกประโยคแล้วส่งไป
[เย่อู๋ซวง]: ทางฉันขาดนางแบบใส่ชุดโบราณเซี่ยกั๋วเดินแบบ มีใครในห้องเจ็ดอยากลองมาดูไหม
เพื่อน ๆ ห้องเจ็ด ถึงแม้จะติงต๊องนิดหน่อย แต่ละคนก็หุ่นดีหน้าตาดีทั้งนั้น จะไม่บอกว่างามล้ำเลิศหล่อเป็นหนึ่ง แต่ก็เรียกว่าลูกเจี๊ยบที่โดดเด่นในหมู่คนเชียวล่ะ