หลัวฮ่าวยักไหล่ น้ำเสียงเรียบเฉย:
"ไม่รู้สิครับ อาจจะใช้เวลาทั้งบ่ายเลย ผู้หมวดและผู้กำกับยังอยู่ข้างในนี่ครับ ต้องให้พวกเขาสนุกเต็มที่ก่อนไม่ใช่หรือครับ"
หัวหน้าหมู่ขมวดคิ้ว
ทหารหญิงด้านหลังร้อง "อ้า" ด้วยสีหน้าผิดหวัง "ไม่จริงใช่ไหม แล้วการฝึกของเราล่ะคะ"
"ก็ค่อยมาวันหลังไงครับ" หลัวฮ่าวยื่นนิ้วออกมากวาดไปทั่วกลุ่มทหารหญิง ราวกับพยายามหาหยกงามสักชิ้นท่ามกลางกองหิน สุดท้ายก็หดมือกลับ เลิกคิ้วพูด:
"ยังไงพวกคุณก็ไม่ได้ไปรบในสนามรบจริงๆ อยู่แล้ว ฝึกน้อยไปครึ่งวันก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ"
ฟังประโยคนี้แวบแรก ทุกคนก็ไม่คิดโต้แย้ง
พวกเธอส่วนใหญ่เล็งไปที่หน่วยสนับสนุนอยู่แล้ว
ด้วยสภาพร่างกายที่มีอยู่ ก็ยากที่จะมีใครเข้าหน่วยรบได้ ดังนั้นจึงไม่มีความคิดแรงกล้าเป็นพิเศษ
ยกเว้นส่วนน้อย
ทหารหญิงผิวคล้ำคนหนึ่งซึ่งมาจากชนกลุ่มน้อยตะโกนตอบกลับเสียงดัง:
"ใครบอกว่าพวกเราไม่ขึ้นสนามรบ? ทหารหญิงก็คือทหาร ฝึกน้อยไปครึ่งวัน อนาคตก็อาจเสียชีวิตในสนามรบได้!
สหายหลัวฮ่าว การกระทำและคำพูดของคุณเต็มไปด้วยการเหยียดเพศ!"
คำพูดนี้แทงเอาสีหน้าเคลิ้มสุขของหลัวฮ่าวแข็งค้าง เขาไม่พอใจ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยื่นมือทำท่าเชิญ:
"อย่ามาโยนข้อหาให้ผมเลย ถ้ามีความสามารถก็ไปเชิญผู้หมวดกับผู้กำกับออกมาเองสิครับ ผมไม่ได้ขวางสักหน่อย"
ท่าทางย่ามใจไม่มีใครกล้ามายุ่ง
"คุณ—" ทหารหญิงโกรธจนอยากจะไปหาผู้หมวดกับผู้กำกับจริงๆ
หัวหน้าหมู่รีบห้ามเธอไว้ มองหลัวฮ่าวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ:
"ช่วยบอกผู้กำกับให้ผมด้วยว่า การฝึกยิงปืนของทหารหญิงวันนี้ จะสลับกับการฝึกยิงปืนครั้งต่อไปของทหารชาย"