เรื่องที่ผู้ช่วยครูฝึกพูดถึง คือฝันร้ายที่หยวนเฟิงไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
สองปีก่อน หยวนเฟิงทำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา ย้ายไปเป็นหัวหน้ากองร้อยที่หน่วยฝึกทหารเกณฑ์แห่งใหม่
ตอนนั้น ในกองก็มีเด็กสาวที่ถูกคัดเลือกมาเป็นพิเศษคนหนึ่ง ผิวพรรณละเอียดอ่อน นิสัยเอาแต่ใจ แถมยังจู้จี้จุกจิกอยู่บ่อย ๆ ทำเหมือนกองทัพเป็นที่พักร้อน
หยวนเฟิงมองนางแล้วขวางหูขวางตา
หลักการใหญ่โตที่วกวน เขาไม่เข้าใจ แต่การเป็นทหารแบบนางนั้น ไม่ได้!
ต้องลงโทษ!
ใครจะรู้ว่าเด็กนางนี้ร้ายกว่าที่คิด กลับมาต่อปากต่อคำกับเขา
นั่นยิ่งทำให้หยวนเฟิงเดือดดาลอย่างถึงที่สุด คำรามกัมปนาท สั่งโยนนางเข้าห้องขังเดี่ยว
สาบานต่อฟ้าดิน เขาไม่ได้ทำโทษเกินกว่าเหตุ ทั้งหมดเป็นไปตามกฎระเบียบ
ใครจะนึกว่าพอนางออกมา ก็อาละวาดที่หน่วยฝึก ใช้ไม้ตายสามท่า "ร้องไห้ก่อน ก่อความวุ่นวายตาม แล้วขู่ฆ่าตัวตาย" ส่งเขาขึ้นศาลทหารไปเลย!
หยวนเฟิงงี้ไปไม่ถูก
ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ เครื่องแบบทหารที่สวมอยู่คงถูกถอดไปแล้ว
ต่อมา หยวนเฟิงถึงรู้ว่า เด็กสาวคนนี้เป็นหลานรักของท่านแม่ทัพคนหนึ่ง
ที่นางมาหน่วยทหารไม่ใช่เพื่อเป็นทหาร แต่มาปั๊มประวัติ
แค่อยากผ่าน ๆ ไป ให้ประวัติการทำงานในอนาคตดูดีขึ้น
เพื่อนทหารพากันตำหนิหยวนเฟิงว่า "ไม่มีกะตาสังเกต" "อีคิวต่ำเตี้ย" "มิน่าถึงไม่เจริญก้าวหน้าเสียที" "ดีไปหมดทุกอย่าง เสียอย่างเดียวตรงที่มีปาก น่าเสียดายจริง"
หยวนเฟิงได้แต่รู้สึกเหมือนคนใบ้กินน้ำเต้าขม กล้ำกลืนความขมขื่นไว้ในใจ
แอบสาบานกับตัวเองว่า ต่อไปจะไม่ไปพัวพันกับพวก "เส้นสายชักใย" แบบนี้อีก