กว่าเย่อู๋ซวงจะออกจากห้องผ่าตัด ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว
ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมให้เธอ
ครอบครัวของผู้บาดเจ็บที่รออยู่หน้าห้องผ่าตัด ซับน้ำตาและขอบคุณเย่อู๋ซวงซ้ำแล้วซ้ำเล่าสำหรับความกรุณาที่ช่วยชีวิตไว้
"แค่เล็กน้อยเท่านั้นล่ะ" เย่อู๋ซวงไม่ได้หยุดอยู่ต่อ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับหนึ่งสายจากโจวไป๋เยี่ยน
เธอโทรกลับ ไม่นานสายก็ถูกต่อติด
เย่อู๋ซวงเอ่ยเสียงเบาเบา "ขอโทษที พอดีเจอเรื่องนิดหน่อย เลยไม่ได้——"
ยังพูดไม่ทันจบ โจวไป๋เยี่ยนปลายสายก็ขัดขึ้น "ไม่เป็นไร ช่วยคนสำคัญกว่า ข้าเห็นข่าวแล้ว"
"เราไว้เวลาใหม่เถอะ ครั้งนี้ฉันเลี้ยงเอง" เย่อู๋ซวงคิดว่า การช่วยคนเป็นเรื่องหนึ่ง การผิดนัดเพื่อนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
โจวไป๋เยี่ยน "……"
เขาเงียบไป
ครู่ต่อมา เขาหัวเราะเบาเบาครั้งหนึ่ง "เอาไว้คราวหน้าเถอะ พอดีมีเรื่องด่วนต้องกลับ M รีบขึ้นเครื่องแล้ว"
เทียบกับความฝันลมๆแล้งๆที่ไม่เป็นจริงแล้ว ชีวิตของนางสำคัญยิ่งกว่านะ
"งั้นนัดคราวหน้า ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ" เย่อู๋ซวงพยักหน้า
"ได้เลย" โจวไป๋เยี่ยนหยุดนิดหนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยน
"ลาก่อน"
ลาก่อนล่ะ ลูซิเฟอร์
-
เย่อู๋ซวงวางสาย แล้วเงยหน้าขึ้นมองจี้เซินที่รออยู่หน้าห้องผ่าตัดเช่นกัน
จี้เซินพิงกำแพง ก้มหน้าเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างสวยงาม หนังตาต่ำลงมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอย่างใจลอย