จี้เซินและโจวไป๋เยี่ยนพูดคุยเรื่องนิยายวิทยาศาสตร์อยู่นาน
ว่ามีผลงานไหนบ้างที่ชื่อเสียงเกินจริง และผลงานไหนที่คุณค่าถูกมองข้าม
ว่าฉากไหนเป็นตอนคลาสสิก และตอนไหนเสียดสีได้ถึงใจ
เมื่อพูดถึงช่วงไม่กี่ปีมานี้ มีนิยายวิทยาศาสตร์เรื่องไหนที่น่าอ่านบ้าง โจวไป๋เยี่ยนกล่าวว่า
“ฉันคิดว่าต้นฉบับของหนังไซไฟเรื่อง ‘สาบสูญ’ ที่เย่อู๋ซวงแสดงก็น่าอ่านมาก แย่ตรงที่ก่อนหน้านี้ฉันเคยถามเธอ แต่เธอไม่ยอมบอก”
จี้เซิน: “อ๋อ ผมเขียนเองครับ อยากอ่านไหม”
โจวไป๋เยี่ยน: “ไม่อยากแล้ว ขอบคุณ”
ปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยวรวดเร็ว
“ก่อนไป…” โจวไป๋เยี่ยนมองจี้เซิน
“ผมพาเธอไปกินของหวานที่ภัตตาคารหลวงดวงตะวันไม่เคยตกดินสักครั้งได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
เขาอยากเติมเต็มความฝัน
“ได้” จี้เซินพยักหน้า
“งั้นผมไปซื้อตั๋วก่อน ซื้อตั๋วไว จะได้ไปเร็ว”
โจวไป๋เยี่ยนลุกขึ้น ออกจากห้องหนังสือ ลงบันไดไป
เย่อู๋ซวงลุกขึ้นยืน เอ่ยถามว่า “จะอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหม?”
โจวไป๋เยี่ยนหยุดฝีเท้า ยิ้มสดใส “ไม่ล่ะ ไว้ค่อยนัดกันใหม่”
เขาขับรถซิ่งไปที่ภัตตาคารหลวงดวงตะวันไม่เคยตกดิน
ภัตตาคารหลวงดวงตะวันไม่เคยตกดินคือร้านอาหารเก่าแก่ที่คงเอกลักษณ์ของประเทศจักรวรรดิดวงตะวันไม่เคยตกดินไว้มากที่สุดในเขตแดน เคยถวายงานราชวงศ์ ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติของหวานชั้นเลิศ เป็นจุดนัดพบที่ดีสำหรับคู่รัก เพื่อนสาว ครอบครัว
ร้านใช้ระบบจำหน่ายตั๋ว จำนวนตั๋วต่อวันมีจำกัด ต้องจองล่วงหน้า
เห็นเขาเดินมา พนักงานต้อนรับสาวถามขึ้นเองว่า “สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า มาลงจองคิวหรือคะ”