เย่อู๋ซวงกำลังจะทักทายจี้เซิน ชายหนุ่มริมฝีปากบางเม้มแน่น ก้าวเท้ายาว ๆ สามก้าวเป็นสองก้าว มาถึงตรงหน้าเธอ กางแขนออกโอบรั้งเธอเข้ามาในอ้อมกอดแน่น
ราวกับในที่สุดก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอ ร่างกายที่ตึงเครียดก็ค่อย ๆ ผ่อนคลาย
ทว่าแม้จะผ่อนคลาย ก็ยังสั่นสะท้านอยู่บ้าง
คงเป็นเพราะกลัวสูญเสียเธอไป
แววตาของเย่อู๋ซวงอ่อนลง โอบกอดจี้เซินตอบ ส่งผ่านไออุ่นของกายให้กันเงียบ ๆ
อีกด้านหนึ่ง ประชาชนที่รอดชีวิตก็พากันส่งเสียงโห่ร้องดีใจ
เหมือนจู่ ๆ ก็มีเสาหลักของหัวใจ และเหมือนได้กินยาสงบจิต ทุกคนน้ำตาคลอหน่วย
กู้ไจ้เหย่รีบไปสอบถามสถานการณ์ภัยพิบัติจากผู้นำท้องถิ่น จากนั้นก็ใช้เครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กที่พกติดตัว ส่งข้อมูลไปยังศูนย์บัญชาการกู้ภัยด้านนอก
ในที่สุดจี้เซินก็กอดเย่อู๋ซวงจนพอใจแล้ว
เขาปล่อยหญิงคนรัก มองไปยังคนอื่น ๆ ในตระกูลเย่ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ทุกคนไม่เป็นอะไรนะครับ"
เย่เว่ยกั๋วกับคนอื่นส่ายหน้า
เย่เวยโหลวถามว่า "ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง แล้วข้างนอกล่ะ"
จี้เซิน "แผ่นดินไหวรุนแรงแปดริกเตอร์ ถนนถูกดินสไลด์ปิดกั้นหมด สัญญาณหายหมด การช่วยเหลือยากมาก
ข้างบนกำลังพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ข้อมูลหน้างาน แล้วค่อยวางแผนกู้ภัยตามสภาพจริง"
วิธีนั้นก็คือให้ทหารอากาศโดดร่มลงพื้นที่ภัยพิบัติ
"พวกคุณเลือกเวลาโดดร่มตอนนี้ได้ยังไง เผลอ ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา..." เสียงของเย่อู๋ซวงสูงขึ้น รู้สึกว่าเสี่ยงเกินไปแล้ว
คนตอบคำถามนี้คือกู้ไจ้เหย่ "ความปลอดภัยของประชาชน สำคัญกว่า!"