ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เย่อู๋ซวงค่อย ๆ กำมือข้างที่ห้อยอยู่แนบขา
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวอันไม่ธรรมดาของประเทศนี้
และเริ่มเข้าใจอย่างคลุมเครือว่า อารยธรรมโบราณที่สืบเนื่องมายาวนานถึงห้าพันปีแห่งนี้อาศัยสิ่งใดกันแน่ ถึงได้พลิกโฉมจากประเทศที่ล้าหลัง กลายมาเป็นดาวเด่นแห่งบูรพาได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่สิบปี
ก็อาศัยผู้คนที่น่ารักที่สุดกลุ่มนี้นี่เอง
อาศัยผู้คนที่น่ารักที่สุด ตั้งแต่ทหารและนักวิทยาศาสตร์เบื้องบน ไปจนถึงประชาชนธรรมดาเบื้องล่าง
เธอคลายมือออก ถามพยาบาลว่า "เตรียมการผ่าตัดครั้งต่อไป"
พยาบาลอึ้งไป "คุณ... คุณไม่กินข้าวเที่ยงเหรอคะ"
"ฉันไม่หิว อีกเดี๋ยวผ่าตัดเสร็จค่อยดื่มกลูโคสแก้ขัดก็พอ" เย่อู๋ซวงหมุนตัวเดินเข้าห้องผ่าตัด
เธอนึกถึงคำถามที่เย่เว่ยกั๋วพ่อของเธอเคยถามไว้ก่อนเกิดแผ่นดินไหว
——ลูกชอบประเทศนี้ไหม
หากตอนนี้ผู้เป็นพ่ออยู่ตรงหน้า เธอจะตอบอย่างหนักแน่นว่า
ชอบ
ชอบมาก
ชอบวัฒนธรรมของที่นี่ ชอบผู้คนของที่นี่ ชอบทหารของที่นี่ ชอบผืนแผ่นดินที่งดงามตระการตาแห่งนี้
และที่ชอบยิ่งกว่านั้น คือความอ่อนโยนแฝงความไม่ยอมจำนนในจิตวิญญาณของที่นี่
เธอเต็มใจเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
เต็มใจ จะต่อสู้เพื่อปกป้องเซี่ยกั๋ว!
-
เมื่อยามใดมีภัยทุกสารทิศล้วนยื่นมือเข้าช่วย
แผ่นดินไหวครั้งนี้กระทบกระเทือนจิตใจของคนทั้งประเทศ
อาสาสมัครนับรวมกันเป็นหน่วย "สิบล้านคน" ของบริจาคส่วนบุคคลหรือจากองค์กรหลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกวันมีผู้คนล้มตาย
ทุกวันก็มีผู้คนได้รับความช่วยเหลือ
ประหนึ่งบทเพลงโศกสลดที่ยากจะลืมเลือน ถูกจารึกไว้ในความทรงจำของชนชาติพร้อม ๆ กับเลือดและน้ำตา