เย่จือหลี่รีบพูดกับฮาลูว่าตัวเองก็ต้องตามหามู่หยาและเรย์น่าด้วยเช่นกัน โดยกล่าวคำโกหกที่หวังดีว่า:
"ฮาลู มู่หยาตกอยู่ในคดีความ เธอต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ไม่อย่างนั้นผู้ว่าจ้างจะยื่นเรื่องออกหมายจับข้ามประเทศ"
ฮาลูฟังจบก็ร้อนใจ พยักหน้า: "โอเค พรุ่งนี้ ไปด้วยกัน"
ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปยังโรงแรมเล็ก ๆ ในเมือง
ระหว่างทาง พวกเขาเห็นรถอีกสองคันขับตามหลังมา ในรถมีแทยุนอา คิมมินกยุน และคนอื่น ๆ อยู่
เย่จือหลี่ขมวดคิ้วแน่น
ไม่รู้ว่าพวกนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่
เย่อู๋ซวงวางศอกพิงขอบหน้าต่างรถ ดวงตาสีดำฉายแวบเย็นวาบ
ขอเพียงคนพวกนี้อย่ามายุ่งกับการปฏิบัติการของพวกเขาก็พอ
โจวไป๋เยี่ยนเลือกที่จะไม่มองไม่ฟังไม่หงุดหงิด เขาหลับตาลงโดยตรงทำเป็นงีบหลับ
ไม่นานนัก ทั้งสี่ก็มาถึงโรงแรมเล็กในเมือง
ลูกค้าสองคนในห้องอาหารของโรงแรม กำลังรับประทานอาหารเย็นท่ามกลางฝูงแมลงวันที่รุมตอมอย่างสงบ
ลมพัดผ่าน คลื่นความร้อนมาเยือน ค่ำคืนนี้คงเป็นอีกคืนที่ร้อนอบอ้าว
พอคิดถึงพัดลมเพดานรุ่นเก่าที่แทบไม่มีประโยชน์อะไรของโรงแรม ขาของเย่จือหลี่ เย่อู๋ซวง และโจวไป๋เยี่ยนก็ชะงักลังเล
ฮาลูเป็นไกด์มากประสบการณ์ เข้าใจดีว่าพวกเขาสามคนปรับตัวกับสภาพแวดล้อมที่ล้าหลังของประเทศซีไม่ได้ เขาจึงโบกไม้โบกมือสื่ออีกครั้ง:
"เจ้าของ มี ที่พัก ดี ห้อง"
"อยู่ที่ไหน?" ดวงตาของเย่จือหลี่เป็นประกายด้วยความหวัง
"เป็นลานบ้านให้เช่า ผมจะพาคุณไป" ฮาลูส่งสัญญาณให้เย่อู๋ซวงและคนอื่น ๆ ขึ้นรถ