วินาทีแห่งความตื่นตระหนกสิ้นสุดลง ที่เกิดเหตุตกอยู่ในความเงียบงัน
เย่อู๋ซวงไม่เพียงประกอบปืนเสร็จทั้งที่หลับตา แต่ยังหมุนตัวในชั่วพริบตาและยิงอินทรีทะเลทรายที่หมายจะทำร้ายหยวนเฟิงถูกอีกด้วย?
นี่มันเป้าเคลื่อนที่นี่นา!
ไม่ใช่สิ เธอกำลังยิงเป้าอยู่ไม่ใช่หรือ ไยถึงสังเกตเห็นอินทรีทะเลทรายที่เข้าใกล้ได้?
ใจจดจ่อกับสองสิ่ง?
ความตื่นตัวสูงยิ่ง?
หรือมีตาโตที่ท้ายทอย?
แม่นเกินไปแล้ว!
ทุกคนกำลังซึมซับความตกตะลึงระลอกแล้วระลอกเล่าที่เย่อู๋ซวงพาให้พวกเขา
เย่อู๋ซวงวางปืนไรเฟิลอัตโนมัติลงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาสีดำหม่นทวนคืนสู่ความสุขุมเก็บงำ:
“รายงานผู้กอง ยิงเป้าเสร็จสิ้น”
เสียงสตรีใสดุจลำธารดึงทุกคนกลับสู่ความเป็นจริง
ครูฝึกลดเสียงลงกระแอมครั้งหนึ่งแล้วกดนาฬิกาจับเวลาในมือ: “ครบหนึ่งนาที!”
สิ้นสุดที่หนึ่งนาทีพอดี
ทางฝั่งของหลัวฮ่าวก็หยุดยิงเป้าเช่นกัน
ทหารชายสองนายนำเป้าของเย่อู๋ซวงและหลัวฮ่าวกลับมาให้ทุกคนดู:
“รายงาน หลัวฮ่าวถูกเป้าสี่นัด เย่อู๋ซวงถูกเป้า…ยี่สิบเก้านัด!”
“ไม่ใช่ เธอถูกเป้าสามสิบนัด!” หยวนเฟิงได้สติ ดวงตาร้อนแรงจับจ้องซากอินทรีทะเลทรายข้างเท้า:
“ซองกระสุนของปืนไรเฟิลอัตโนมัติรุ่น 95 บรรจุกระสุนทั้งสิ้นสามสิบนัด เธอยิงถูกเป้าหยุดนิ่งยี่สิบเก้าครั้ง เป้าเคลื่อนที่ความยากสูงหนึ่งครั้ง แม่นไม่พลาดเลยสักนัด!”
เขาดูผิดไปจริง ๆ!
เย่อู๋ซวงที่ไหนจะเป็น “ทหารกร่างต้องพ่าย” กัน
เธอมีดีอย่างแท้จริง พูดแต่ความจริงทั้งนั้น!