หลังจากคิดเชื่อมโยงครู่สั้น ๆ เฉินมู่จิ่นเดินขึ้นแท่นบรรยาย เข้าสู่สถานะการสอน
ด้านล่างเวทีมีนักศึกษาแน่นขนัด ทั้งจากคณะประวัติศาสตร์ และที่แวะมาจากคณะอื่นเพื่อร่วมฟัง
ซึ่งไม่ใช่เพียงเพราะความงามและบุคลิกของเฉินมู่จิ่นเท่านั้น
วิธีการสอนของเธอที่ทั้งตลกขบขันในบางครา และมีหลักการชัดเจนในบางครั้ง ยิ่งเพิ่มคะแนนให้เธอ
หลังเลิกเรียน เธอได้รับของขวัญจากนักศึกษาหลายชิ้น ผู้ให้มีทั้งชายและหญิง บ้างก็หลงรัก บ้างก็ชื่นชม
เรื่องเหล่านี้ เพื่อนร่วมชั้นล้วนเห็นจนชินตา
เพราะความนิยมของอาจารย์เฉินนั้น ใครรู้ก็เข้าใจ
ถึงขนาดที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโจวต้าเป่าซึ่งเฝ้าประตูอยู่ไกลถึงหน้าโรงเรียน ยังถูกดึงเข้าสู่ห้วงวนเสน่หาครั้งนี้
เบื้องหน้าเขายืนทายาทคนรวยผู้หนึ่งถือช่อกุหลาบแชมเปญขนาดมหึมา
ทายาทคนรวยทำท่าจองหอง: "ไอ้ยามเฮงซวย รีบเปิดประตูให้ข้า! ข้าจะเข้าไปหาเทพีนางฟ้ามู่จิ่น!"
โจวไป๋เยี่ยนไม่สะทกสะท้าน เอ่ยสี่คำเรียบ ๆ: "ห้ามผ่าน"
กฎของโรงเรียนเขียนไว้ชัดเจน ผู้ที่ไม่ใช่สมาชิกในโรงเรียน โดยไม่มีการนัดหมายล่วงหน้า ห้ามปล่อยผ่านโดยพลการ
"เฮ้ย ห้ามผ่าน? แกเชื่อไหมว่าแค่โทรศัพท์เครื่องเดียว ฉันจะให้แกเก็บผ้าออกจากที่นี่?" ทายาทคนรวยพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
"อย่านะอย่านะ!" ในช่วงเวลาคับขัน เหล่าหลี่พุ่งเข้ามา กดปุ่มเปิดประตูอัตโนมัติ พร้อมยิ้มประจบขอโทษ:
"คุณหลิว ขออภัยนะครับ นี่คือลูกศิษย์ของผม พึ่งมาใหม่ยังไม่รู้กฎเกณฑ์ ท่านเป็นผู้ใหญ่ไม่ถือสาคนชั้นต่ำ ปล่อยเขาไปเถอะ สมัยนี้หาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย"