บริกรถือเมนูเดินเข้ามา
โจวหู่เป็นคนบ้านนอก สมัยนั้นคนอ่านหนังสือในชนบทมีไม่มาก ตัวอักษรจีนตัวเท่าตัวโตวเขายังอ่านไม่ออกสักกี่ตัว นับประสาอะไรกับภาษาอังกฤษที่ตวัดไปมา
เถาเจียฟางใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานานหลายปี พอรู้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เข้าใจทั้งหมด
ส่วนใหญ่แล้วเธอพูดได้ ฟังออก แต่เขียนไม่เป็น
สามีภรรยาคู่เกาหัวจนหัวแทบแตก สุดท้ายก็สั่งอาหารตามรูป สั่งมาหลายอย่างด้วยสีหน้าเก้อเขิน
เย่อู๋ซวงเหลือบมองเมนู ปลายคิ้วเลิกขึ้น "อาหารจานนี้ฉันอยากกินมานานแล้ว"
"ในที่สุดวันนี้ก็ได้กินเสียทีใช่ไหม" จี้เซินยิ้มละมุน
พูดกันคนละประโยค ก็ช่วยคลายความเกร็งของโจวหู่และเถาเจียฟางลงได้ ทั้งคู่ถอนหายใจโล่ง แล้วแอบเลื่อนเมนูไปตรงหน้าโจวไป๋เยี่ยนอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"ต้าเป่า ลูกอยากกินอะไร พ่อกับแม่สั่งให้"
ตอนแรกโจวไป๋เยี่ยนถูกเรียก "ต้าเป่า" ฟังแล้วรู้สึกอึดอัดมาก ยังไม่ชิน