เพลง Turkish March ยังคงบรรเลงต่อไป
การลอบสังหารของโจวไป๋เยี่ยนก็กำลังดำเนินอยู่เช่นกัน
เขาเดินเข้าใกล้เย่อู๋ซวงอย่างแนบเนียน พลางพูดคุยเรื่อยเปื่อยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ
“อู๋ซวง ม่ออวี่เคยเล่าเรื่องราศีให้ฟังไหม เช้านี้เธอบอกว่าช่วงนี้ฉันดาวพุธโคจรถอยหลังน่ะ”
“ไม่เลย” เย่อู๋ซวงก้มหน้าตอบ
“เธอแค่บอกฉันว่าผู้เชี่ยวชาญใช้แผนที่การรบเก่าของประเทศเอ็ม ระบุตำแหน่งได้ว่าภายในวิทยาเขตอิซาเบลลามีโพรงถ้ำใต้ดินอยู่ ตอนนี้กำลังตรวจสอบจุดที่แน่ชัด กลัวว่าถ้าเวลาผ่านไปนานเกินไป พื้นดินแถวนี้จะถล่ม สร้างความเสียหายที่แก้ไขไม่ได้ให้โรงเรียน”
โจวไป๋เยี่ยนชักมีดสั้นออกมาเป็นครั้งที่สอง แววตาพลุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่า เข้าใกล้เย่อู๋ซวง แต่ปากกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “ไม่น่าเกินจริงขนาดนั้นมั้ง ก็แค่โพรงถ้ำ—”
พูดไม่ทันจบ ใต้เท้าของเขาก็พลันยุบตัว ร่วงลงไปในโพรงถ้ำที่ถล่ม
“อ๊า! โอ๊ย! โอ! เอ้อ!” เขาร้องโหยหวนพลางกลิ้งหลุนๆ ลงบันไดในโพรงถ้ำ สุดท้ายมีเสียงตึงดังขึ้น คล้ายกระแทกเข้ากับกำแพง
“โจวไป๋เยี่ยน?” เย่อู๋ซวงหันหลังกลับ พบหลุมลึกบนพื้นจึงเข้าใจทันทีว่านี่คือโพรงถ้ำที่ม่ออวี่พูดถึง
บังเอิญเหลือเกินที่ขอบโพรงถ้ำที่ถล่มอยู่ตรงปลายเท้าของเธอพอดี
เธอย่อตัวลงที่ขอบหลุม มองเข้าไปในความมืดมิด “โจวไป๋เยี่ยน เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรนะ”
“ฉันไม่… ไม่เป็นไร!”
โจวไป๋เยี่ยนด้านในทำเป็นไม่สนใจก้อนโนที่หัว ปาดเลือดกำเดา ต่อแขนที่หลุดเข้าไป ซ่อนมีดสั้นให้ดี แถมยังจัดการแผลที่ต้นขาอย่างเร่งด่วน เพราะกลัวเลือดไหลมากเกินไปจนถูกจับได้