ฟ้ามืดแล้ว ในห้องของโจวไป๋เยี่ยนไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิทเหมือนถ้ำสัตว์ร้ายอันตรายบนยอดเขา
เย่อู๋ซวงเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ และเปิดไฟไปด้วย
“เมื่อกี้ผมกำลังจะนอน” โจวไป๋เยี่ยนยิ้ม อธิบายเหตุผลที่ไม่เปิดไฟ
“คุณนั่งรอที่โซฟาก่อนนะครับ ผมไปเอาของในห้องนอน”
รอยยิ้มไร้เดียงสาของโจวไป๋เยี่ยน ในวินาทีที่ก้าวเข้าห้องนอน ก็เลือนหายไปทันที
เขาเปิดลิ้นชักชั้นสองของโต๊ะข้างเตียง ภายในมีปืนพกติดเครื่องเก็บเสียง
นอกห้องนอน
เย่อู๋ซวงวางกระติกเก็บความร้อนลงบนโต๊ะกาแฟ กำลังจะเดินไปนั่งที่โซฟา เท้าก็เหยียบโดนอะไรบางอย่างที่เป็นหนัง
เธอหันหลังให้ห้องนอน ก้มลงเก็บขึ้นมา เปิดดู พบว่าเป็นกระเป๋าสตางค์
ข้างในนอกจากจะมีเอกสารต่างๆ ของโจวไป๋เยี่ยนแล้ว ยังมีคูปองขนมหวานของร้านอาหารหลวงจักรวรรดิดวงตะวันไม่เคยตกดินอยู่สองใบในหน้าแรก
คูปองขนมหวานหมดอายุแล้ว
ความคิดของเย่อู๋ซวงย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนในกรงเหล็กนั้น
ตอนนั้น เป้าหมายของเธอคือฆ่าทุกคนให้หมด และเอาชีวิตรอดออกไปพบอู๋เฉิน
ดังนั้นเธอจึงยืนอยู่ที่มุม ไม่ได้ร่วมการต่อสู้ตั้งแต่แรก เธอต้องสงวนแรง
ข้างๆ ยืนอยู่กับเด็กชายผิวเหลืองคนหนึ่งเหมือนเธอ เขาหวาดกลัวมาก หรืออาจจะสงวนแรงเหมือนเธอก็ได้
คนแรกที่พุ่งเข้ามาหาเธอ เป็นเด็กชายผมทองหยิก ตาสีเขียว ผิวขาว
เธอรู้ว่าตนเองต้องลงมือแล้ว
แต่เด็กคนนี้ยังไม่ทันเข้าใกล้เธอ ก็ถูกเด็กชายผิวเหลืองข้างๆ ชนกระเด็นไป
เขาตกอยู่ในการต่อสู้ก่อน
คนที่ลงมือก่อน สุดท้ายแรงก็หมดก่อน
เมื่อเธอจัดการทุกคนเสร็จแล้ว และกำลังจะมาจัดการเด็กชายผิวเหลือง เด็กชายก็แทบหมดแรงแล้ว