ฮาลู่ลองกินวัตถุดิบหม้อไฟแล้วเอ่ยชมว่า “อร่อย!”
เมื่อเห็นเขาไม่ได้รังเกียจ เย่อู๋ซวงก็ปล่อยเขาไป บอกให้ไม่ต้องเกรงใจ
ที่แปลกคือ ฮาลู่กินไปแค่ไม่กี่คำก็หยุด แล้วมานั่งปรับแต่งมือถืออยู่ข้าง ๆ
ทั้งสามคนมองดูชามของเขาที่ยังเต็มอยู่ คิดว่าเขาคงไม่ชอบกินหม้อไฟจริง ๆ ที่บอกว่าอร่อยก็เพื่อรักษาหน้าและน้ำใจพวกเขาไว้
พวกเขากินข้าวต่อ พอกินเสร็จเก็บชามตะเกียบ ฮาลู่กลับหยิบถุงยับ ๆ ใบหนึ่งออกมา แล้วเทของเหลือในชามที่เย็นชืดแล้วใส่ลงไป
เย่อู๋ซวงชะงักมือ มองไปที่เขา
เขาทำท่าเขินอาย “เก็บไปให้... ลูกเมีย... กินได้ไหม”
ที่แท้ก็อยากเอากลับไปให้เมียกับลูกกิน ไม่ใช่ตัวเขาไม่ชอบกิน
“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ถ้าบอกก่อนเราจะแยกใส่ให้อีกชุดหนึ่ง แค่นี้ถ้วยเล็ก ๆ จะไปพออะไร แล้วยังเย็นหมดแล้ว” เย่จือหลี่ขมวดคิ้ว
“ไม่เป็นไร พอแล้ว ขอบคุณ” ฮาลู่ยิ้มซื่อ ๆ อย่างขวยเขิน แต่ท้องกลับร้อง“ครอก”
เย่อู๋ซวงวางชามตะเกียบ หันหลังเข้าครัว พอออกมาก็ถือถุงใบหนึ่ง ในนั้นมีซอสน้ำซุปหม้อไฟกับวัตถุดิบที่เหลือ
เธอยื่นถุงให้ฮาลู่ “เอากลับไปเถอะ เมื่อกี้คุณเห็นฉันเตรียมวัตถุดิบแล้วนะ คงรู้วิธีกินหรอก”
ฮาลู่รีบปฏิเสธ ยกของเหลือขึ้นมาแล้วบอกว่า “ขอบคุณ พอแล้ว”
ในดินแดนที่โกลาหลเช่นนี้ ผู้ชายที่ซื่อตรง มีความรับผิดชอบ แถมยังรักและตามใจเมียกับลูกแบบฮาลู่ หาได้ยากยิ่ง
“เอากลับไป ถือว่าเป็นของขอบคุณที่ช่วยต่อราคาให้เรา” เย่จือหลี่ยัดวัตถุดิบใส่อ้อมแขนฮาลู่