ตอนที่เย่จือหลี่กับไกด์กำลังตามหาคนอยู่นั้น เย่ซวงฟางและโจวไป๋เยี่ยนถูกจับจ้องราวกับมนุษย์ต่างดาวที่หน้าหมู่บ้าน
เด็กผิวดำกลุ่มหนึ่งที่กล้าบ้าบิ่น ใส่เสื้อผ้ามือสองที่ไม่รู้ไปเก็บมาจากไหน พากันเดินวนไปรอบ ๆ ทั้งสองคน หัวเราะคิกคักไม่หยุด ไร้เดียงสาอย่างแท้จริง
โจวไป๋เยี่ยนมองดูแล้วรู้สึกขบขัน จึงหยิบลูกอมอัดเม็ดรสผลไม้ในกระเป๋าแจกให้พวกเขา
ไม่ทันไร เด็กที่ห้อมล้อมโจวไป๋เยี่ยนก็ยิ่งมากขึ้น ลูกอมถูกแจกหมดอย่างรวดเร็ว
“ชอบเด็กเหรอ?” เย่ซวงฟางถามขึ้นลอย ๆ ข้าง ๆ
“ก็ไม่ถึงกับชอบหรอก” โจวไป๋เยี่ยนหลุบตาลง “แค่รู้สึกว่าเด็กวัยนี้ควรได้รับขนมหวานอร่อย ๆ”
ไม่ใช่การฆ่าฟันและฝึกฝนเหมือนเขากับลูซิเฟอร์
“ซวงฟาง โจวไป๋เยี่ยน” เย่จือหลี่เดินเข้ามา “ขึ้นรถได้ เราจะไปหมู่บ้านต่อไปแล้ว”
“อืม” ทั้งสองขึ้นรถ
คราวนี้ทั้งสามคนไม่ได้ตรงไปที่หมายเลย ให้ไกด์หาร้านค้าที่ใกล้ที่สุดก่อน ซื้อน้ำดื่มกับอาหารบางส่วน
เตรียมเสบียงอย่างเพียงพอแล้ว ทั้งสามก็มาถึงหมู่บ้านต่อไป
ถามอยู่พักใหญ่ ก็ไม่ได้เบาะแสอะไร
ไกด์ถามเย่จือหลี่ว่าจะหาต่อไหม
เย่จือหลี่มองแสงสนธยาที่ขอบฟ้า แล้วหันไปมองเย่ซวงฟางกับโจวไป๋เยี่ยน สุดท้ายก็ใจอ่อนไม่อาจทนให้พวกเขาลำบากไปด้วย จึงพูดว่า
“หาโรงแรมให้เราพักเถอะ”
“โอเค” ไกด์พยักหน้า พาทั้งสามมาที่เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่รู้จักชื่อ
เมืองนี้ไม่มีโรงแรมดี ๆ มีเพียงที่พักแห่งเดียว