คำพูดของโจวไป๋เยี่ยนไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่แย่งแตงโมเชื่อถือได้
ชายคนนั้นกลับหัวเราะเยาะอย่างไม่ฟังเหตุผล "แกบอกว่าแกมาก่อน แกก็มาก่อนงั้นเหรอ? ฉันยังจะบอกว่าแตงโมฉันเห็นก่อนเลย! เจ้าของร้าน คิดเงิน!"
"ใช่แล้ว เร็วๆ หน่อย ยุนอาหิวน้ำมานานแล้ว!" เพื่อนของเขาพูดเสริม
แต่พวกเขาไม่ได้สังเกตว่าเด็กสาวที่พวกเขาเรียกว่า "ยุนอา" กำลังจ้องเขม็งไปที่โจวไป๋เยี่ยน ในแววตามีความตกตะลึง
โจวไป๋เยี่ยนไม่ได้สนใจว่ามีใครจ้องเขาอยู่หรือไม่ เขาพูดกับเจ้าของร้านว่า "คุณน่าจะเห็นนะ ว่าผมมาก่อน"
เจ้าของร้านทำท่าตัดแตงโม "พวกคุณ เอาไปคนละครึ่งไหม?"
"ไม่!" ชายหนุ่มคนนั้นปฏิเสธเป็นคนแรก "พวกเรามีกันหลายคน ครึ่งลูกไม่พอ พวกเราต้องการทั้งลูก แต่..."
สายตาของเขากวาดมองเสื้อผ้าสไตล์เรียบง่ายของโจวไป๋เยี่ยน ซึ่งไม่มีเครื่องประดับล้ำค่าอะไรเลย แววตาของเขาดูถูกเหยียดหยาม "ถ้าแกยอมร้องขอฉัน ฉันอาจจะให้แกกินสักชิ้นก็ได้"
ในดวงตาของโจวไป๋เยี่ยน แววตาแห่งความดุดันพลันวาบผ่านอย่างรวดเร็ว
เจ้าของร้านยักไหล่และกางมือ "ถ้าอย่างนั้น พวกคุณก็ประมูลกันแล้วกัน ใครให้ราคาสูงสุดก็ได้ไป ราคาเริ่มต้น 50 ดอลลาร์"
เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายครั้งในจุดชมวิวแล้ว ยังไงก็ตาม เขาไม่มีทางขาดทุน
"ประมูลก็ประมูลสิ" ชายหนุ่มดูเหมือนอยากจะแสดงความสง่างามต่อหน้าเพศตรงข้าม และต้องการทำให้โจวไป๋เยี่ยนต้องยอมจำนน เขาจึงเสนอราคาสูงทันที "1000 ดอลลาร์!"
ปากของเจ้าของร้านอ้าออกเป็นรูปตัว "o" เพราะนี่เป็นราคาที่สูงจริงๆ ในช่วงฤดูท่องเที่ยวสูงสุดที่มีการอพยพของสัตว์ในเดือนมิถุนายน แตงโมราคาสูงสุดก็แค่ 100 ดอลลาร์เท่านั้น