คำว่า “พันเอก” “ฝีมือยิงปืนแม่นที่สุด” “นักผลัดแปลกพลังหญิง” ฯลฯ สร้างความสั่นสะเทือนใจใหญ่หลวงให้คนรอบข้าง
ก๊วนเพื่อนซี้ของเฟิ่งเหยียนต่างตะลึงงันที่สุด
“โธ่เว้ย! พี่ชิงเป็นพันเอก แถมยังเป็นทหารหน่วยรบพิเศษหญิงอีก?”
“ไอดอลของฉัน! จากวันนี้ไป พี่ชิงคือไอดอลของฉัน!”
“พี่ชิงขาดคนสนองตอนไม๊? เรียกปุ๊บมาปั๊บ 24 ชั่วโมง!”
“ฉันจะนอนนอนหน้าห้องพี่ชิงไปเลย!”
แม้แต่เฟิ่งเหยียนก็ยังมึนงงไปตาม ๆ กัน
ไม่มีใครเคยบอกเขาเลยว่า เสิ่นชิงน่ะ แท้จริงคือนักผลัดแปลกพลังหญิงยศพันเอกที่ฝีมือยิงปืนแม่นที่สุด!
สมญาเหล่านี้ สุ่มหยิบมาแม้สักชื่อเดียว ก็เหนือกว่าเหล่าเด็กเสเพลไม่เอาไร้การศึกษาอย่างพวกเขาหลายสิบหลายร้อยเท่า
แต่ว่า... ทำไมนักผลัดแปลกพลังฝีมือระดับนี้ ถึงกลับมาเป็นบอดี้การ์ดของเย่จือหลี่?
เพื่อนร่วมกองร้อยคนเก่าของเสิ่นชิงที่เป็นตำรวจก็งงไม่แพ้กัน “พันเอกเชิ่น ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่า…”
เขารีบหุบปากทันที คิดว่าเสิ่นชิงกำลังปฏิบัติภารกิจพิเศษอะไรสักอย่าง แล้วก็เสียใจที่ปากเร็วเกินไป เจอตำนานแห่งกองทัพเข้าให้ก็ตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่
“ฉันปลดประจำการแล้ว” เสิ่นชิงจับตำแหน่งที่เคยโดนกระสุนตรงแขน ก้มตาลงอย่างหมดหวังเล็กน้อย “ตอนปฏิบัติภารกิจ บาดเจ็บ”
ตำรวจหนุ่มเลื่อนใสศรัทธาขึ้นทันที แต่ก็น่าเสียดายใจ จึงกล่าวว่า “งั้นไปทำปากคำกันก่อนนะ”
“อืม” เสิ่นชิงตามเขาออกไป
-
เสิ่นชิงดังกระฉ่อนขึ้นมา
เพราะคนร้ายสองคนที่เสิ่นชิงปราบได้นั้น คืออาชญากรหนีคดีที่ถูกตามล่ามาหลายปี
สองพี่น้องนี้เพราะเรื่องเงิน ไปเป็นทหารรับจ้างอยู่ต่างแดนมาก่อน จนได้รับบาดเจ็บจึงเดินทางกลับมาเซี่ยกั๋ว
คนแบบใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมาทั้งชีวิต ไม่ยอมอยู่อย่างสามัญธรรมดา จึงลงมือทำมาหากินในทางที่เงินไหลมาง่าย — การลักพาตัว
ทั้งคู่สำเร็จมาแล้ว 3 คดี เหยื่อล้วนเป็นลูกหลานของนักธุรกิจมั่งคั่ง ในจำนวนนั้นมีครั้งหนึ่งที่เพราะสื่อสารผิดพลาด ทำให้สาวน้อยในวัยดอกไม้บานเสียชีวิต
ทั้งสองคิดว่าที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด จึงปกปิดชื่อจริง ซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวงนี่เอง