ในใจของเย่จือหลี่ รู้สึกไม่ค่อยสบาย
เรื่องที่สาวโง่ๆ ที่อยู่ร่วมทุกวันกับเขา จู่ๆ กลับมีความลับที่พูดไม่ได้กับผู้ชายอื่น ทำให้เย่จือหลี่รู้สึกตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก
ราวกับว่าเขากลายเป็นคนนอกวงแทน
เมื่อเห็นเย่จือหลี่เลิกถามต่อ เสิ่นชิงก็ก้มหน้าลงจัดกระเป๋าสัมภาระต่อ
จัดเสร็จเกือบหมด เย่จือหลี่ถึงได้พูดขึ้นช้าๆ "ฉันส่งเธอไปอินเหอวานเองนะ"
สัมภาระของเสิ่นชิงแม้ไม่มากนัก แต่รถจักรยานยนต์คันเดียวก็ขนไปหมดไม่ไหว
"ไม่ต้องเสียเวลาให้คุณพี่เจ้าของหรอก เดี๋ยวฉันนัดคนขยับของไว้แล้ว ตอนนี้กำลังจะถึงหน้าประตูพอดี" เสิ่นชิงเอ่ยด้วยสายตาอ่อนโยน
"ช่วงนี้คุณพี่ทั้งออกกำลังกาย ทั้งทำงาน ยุ่งมากแล้ว ต้องพักผ่อนให้เพียงพอนะคะ"
ถ้าไม่จำเป็น เธอก็ไม่อยากเพิ่มภาระให้เจ้านาย
เสียงเพิ่งตกลงคาปาก ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น "คุณเสิ่นคะ จัดของเสร็จหรือยังคะ"
"เสร็จแล้วค่ะ" เสิ่นชิงเดินไปเปิดประตู ส่งสัมภาระที่จัดเรียบร้อยแล้วให้พนักงานบริษัทขนย้าย แล้วเดินตามออกไป
เธอยืนอยู่ที่หน้าประตู เอ่ยเสียงเบาหวิว "คุณพี่คะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ มีเรื่องโทรหาฉันได้เลย"
"อืม ระวังทางด้วย" เย่จือหลี่กดดวงตาลง d เพละ!
ประตูถูกเสิ่นชิงปิดลง
ห้องจมสู่ความเงียบสนิทราวกับความตาย
แม้แต่เสียงหายใจยังดังผิดปกติไปหมด
เย่จือหลี่นั่งลงบนโซฟา จู่ๆ ก็รู้สึกงงงวยไม่รู้จะทำอะไรดี
เขาหยิบมือถือออกมา เปิดแอปสั่งอาหาร คัดเลือกจากรูปและข้อความที่ลายตาเป็นสีรุ้งจนได้หนึ่งเมนู แล้วลืมตัวร้องเรียกออกไป
"เสิ่นชิง เธอจะทานด้วยกันไห—"
เสียงหยุดเสียกลางคำ
เสิ่นชิงย้ายออกไปแล้ว
เย่จือหลี่ใช้มือหนึ่งถอดแว่น อีกมือหนึ่งบีบขมับตัวเอง
บางครั้งความเคยชินก็เป็นตัวปัญหาจริงๆ เหมือนกัน
-
ในขณะเดียวกัน
บริเวณสวนหน้าตระกูลเฟิ่ง
เฟิ่งเหยียนนำซางเทียนที่แต่งตัวและแต่งหน้าอย่างประณีต ลัดเลาะผ่านเฉลียงสไตล์จีน มาถึงตึกเล็กของตัวเอง
"คุณซังคะ ชั้นสองคือห้องวาดภาพกับที่เก็บภาพ เชิญเลือกชมตามสบายเลย เดี๋ยวผมไปจัดการธุระสักหน่อย" เฟิ่งเหยียนในใจตึงตังสุดขีด
"ค่ะ" ซางเทียนถือกระเป๋าเล็กๆ พยักหน้าอย่างสง่างาม
เฟิ่งเหยียนรีบออกไป เตรียมของที่จำเป็นสำหรับการร้องเพลงขอความรัก