ราตรียิ่งดึกขึ้นเรื่อย ๆ
เฉินมู่จิ่นเก็บตัวต่อที่ยังต่อไม่เสร็จใส่กล่องเล็ก ๆ แล้วหันไปตรวจดูพัสดุของขวัญที่ได้รับในสัปดาห์นี้
บางส่วนมาจากผู้ที่หลงรักเธอ อยากสานสัมพันธ์
บางส่วนมาจากนักเรียนของเธอ เพื่อขอบคุณ
เธอแยกจดหมายและของขวัญจากนักเรียนจัดเก็บไว้ต่างหาก ส่วนของบรรดาผู้ตามจีบก็วางไว้อีกด้าน
เมื่อแกะพัสดุชิ้นสุดท้าย ด้านในเป็นยางรัดผมสีชมพูสำหรับเด็กผู้หญิง พร้อมการ์ดหนึ่งใบ
บนการ์ดมีคนเขียนด้วยปากกาลูกลื่นไว้หนึ่งประโยค
“เขากำลังจะกลับมาแล้ว เจ้าดอกไม้น้อย”
เฉินมู่จิ่นหัวเราะเย็นชา โยนยางรัดผมลงถังขยะ ส่วนการ์ดเก็บเข้าลิ้นชัก
ในลิ้นชักยังมีการ์ดอีกมากมายที่เขียนข้อความต่าง ๆ
— ฉันไปพบเขามาแล้ว เขาบอกว่าคิดถึงเธอมาก ฉันก็คิดถึงเธอมากเช่นกัน
— เธอยังชอบใส่กระโปรงอยู่อีกหรือเปล่า ฉันเห็นในเน็ตมีตัวหนึ่งสวยมาก เลยตั้งใจซื้อมาฝาก
— แม่ของเธอนี่นิสัยแย่จริง ๆ เอาแต่จะไล่ฉันไปให้ได้
— วางใจเถอะ ฉันจะคอยติดตามเธอไปชั่วชีวิต
— เธอสมควรตกนรกไปซะ!
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เฉินมู่จิ่นเปิดประตู ตรงหน้าเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่งที่รับซื้อของเก่า
เธอหลีกทางให้ เสียงหวานละมุนราวพรสวรรค์เอ่ยว่า “ก็เหมือนเดิมนะ ของในห้องเก็บของเอาไปขายได้ทั้งหมด แต่ต้องหักเงินห้าสิบเปอร์เซ็นต์บริจาคให้องค์กรการกุศล ฉันต้องเห็นใบประกาศนียบัตรการบริจาค
ของพวกนี้มีมูลค่าเท่าไหร่ ฉันก็พอรู้แก่ใจ”
“จ้ะ ๆ ๆ อาจารย์เฉิน วางใจได้เลย พวกเราสองสามีภรรยาเคยโกหกคุณสักเมื่อไหร่กัน!” ฝ่ายหญิงกล่าวยิ้ม ๆ แล้วเข้าไปเก็บของกับสามี