วันนั้นที่สนามบินนานาชาติเมืองหลวงของประเทศ C ก่อนเครื่องบินจะเทกออฟ จี้เซินเห็นโจวไป๋เยี่ยนแล้วเกือบสั่งให้เครื่องบินวกกลับทันที
ต่อมา เขาก็อดกลั้นไว้
เธอมีสิ่งที่ต้องทำ เขาก็ต้องดูแลให้ตระกูลดำเนินต่อไป
ตอนนี้พอคิดดูอีกที โจวไป๋เยี่ยนรักเย่ซวงฟางขนาดนั้น หากช่วงนี้เย่ซวงฟางเจออันตราย เขายังช่วยรับลูกกระสุนให้เธอได้สักสองนัด ก็นับว่าดี
แต่ถ้าเขากล้าคิดเกินเลยไปกว่านี้…
ไม่ไกลออกไป โจวไป๋เยี่ยนกอดแตงโมพลางเงยหน้าขึ้นมองตะวันแดงฉาน พลางคิดในใจว่าประเทศ C ก็ไม่ได้หนาวนี่นา ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกหนาววาบขึ้นมาที่แผ่นหลัง
อีกด้านหนึ่ง เย่ซวงฟางตอบว่า “โจวไป๋เยี่ยนยังไม่ได้ไปไหน บอลลูนลมร้อนยังซ่อมไม่เสร็จเพราะเหตุผลบางอย่าง”
“งั้นเหรอ” จี้เซินอารมณ์หึงพลุ่งพล่านหัวเราะเย็น
“ช่วยบอกเขาทีว่าผมซื้อบอลลูนลมร้อนส่งไปให้เขาเจ็ดลูก แดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า คราม ม่วง แบบเดี่ยว แบบคู่ แบบหมู่คณะ ให้เขาเลือกได้ตามใจ!”
เย่ซวงฟาง “…”
ทำไมผู้ชายคนนี้เจอโจวไป๋เยี่ยนทีไรถึงทำตัวไร้เดียงสาแบบนี้นะ
ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันไม่กี่ประโยค ทั้งคู่ก็วางสาย โจวไป๋เยี่ยนก็เดินกอดแตงโมกลับมา
“คุยโทรศัพท์กับใครอยู่เหรอ” โจวไป๋เยี่ยนถามพลางยิ้ม
“จี้เซิน” เย่ซวงฟางไม่ได้ปิดบัง
“เขาบอกว่าซื้อบอลลูนลมร้อนมาให้หลายลูก เผื่อลูกที่นายเช่ามาซ่อมไม่เสร็จ จะได้ไม่พลาดชมทุ่งหญ้าใหญ่ปล่องภูเขาไฟ”
รอยยิ้มของโจวไป๋เยี่ยนแข็งค้าง ในใจสาปแช่งจี้เซินยกใหญ่ แต่บนหน้ากลับแสดงท่าเกรงใจ “อ้อ คุณจี้ช่างดีจริงๆ”