การปรากฏตัวของซ่านเสี่ยวเสี่ยว ทำลายสถานการณ์ทางตันในตอนนี้
ครั้งนี้ ซ่านเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ปลอมตัว ไม่ได้ดัดเสียง พอเอ่ยปากเท่านั้น ก็ทำให้วิลเลียมเบิกตากว้าง รู้สึกว่าจังหวะสูงต่ำในน้ำเสียงฟังดูคุ้นเคยมาก
พอมองไปที่อีเอินข้างกายซ่านเสี่ยวเสี่ยว ลมหายใจของเขาก็กระตุกวูบ หัวใจถูกกระทบอย่างรุนแรง
เด็กชายอายุราวเจ็ดขวบคนนี้เหมือนกับเขาตอนเด็กเปี๊ยบ!
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เมอร์มองหน้าตาของอีเอินก็ตะลึงไปเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
หรงชิงหรูไม่รู้จะทำอย่างไร ส่งสายตา "ขอความช่วยเหลือ" ไปให้เบลค
แต่เบลคเองก็สนใจอยู่ที่อีเอิน ในใจผุดพรั่งความหวาดกลัว เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นภายใน
ส่วนเย่อู๋ซวงและจี้เซินสบตากัน ในแววตาทั้งคู่มีความสงสัย
พวกเขาไม่ได้คิดจะทรยศซ่านเสี่ยวเสี่ยว แล้วทำไมซ่านเสี่ยวเสี่ยวถึงออกมาตัวเอง?
"หรงชิงหรูสินะ ยินดีที่ได้พบ ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันมีของขวัญมาให้" ซ่านเสี่ยวเสี่ยวเดินผ่านทุกคนไป เงยหน้าเชิดอกมายังหน้าเตียงผู้ป่วยของหรงชิงหรู
"ฉัน ฉันไม่ใช่หรงชิงหรู ฉันคือซ่านเสี่ยวเสี่ยว! เธอเป็นใคร? เย่อู๋ซวงส่งเธอมาใส่ร้ายฉันใช่ไหม?" หรงชิงหรูบังคับให้ตัวเองสงบลง แล้วยังคิดจะสาดโคลนใส่เย่อู๋ซวงอีก
ซ่านเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง เธอกระชากปกเสื้อของหรงชิงหรู แล้วยกมือ "เพียะ เพียะ" สองฉาด กระหน่ำตบหน้าหรงชิงหรูอย่างแรง!
"อ๊า!" หรงชิงหรูกรีดร้อง เอามือกุมแก้มที่ถูกตบ เลือดกำเดาไหลออกมา ผมกระเซิงยุ่งเหยิง
ซ่านเสี่ยวเสี่ยวแววตามีความชิงชัง กัดฟันพูด: "ถ้าไม่ใช่ว่าอีเอินเห็นเธอตีแอนนี่ ฉันไม่มีทางออกมาเปิดโปงเธอเองหรอก ทั้งหมดนี้เธอหาใส่ตัวทั้งนั้น หรงชิงหรู!"