คฤหาสน์จี้ซื่อ
หลังจากเย่อู๋ซวงอ่านจดหมายเปิดผนึกของวังไห่หยางจบ นางก็หัวเราะเย็นชา แล้วโพสต์ข้อความลงเวยปั๋ว
[เย่อู๋ซวง]: ฉันไม่คบคนข่มขืนเป็นเพื่อน นายไม่มีคุณสมบัติพอ
นางไม่อธิบายอะไรมากกว่านี้ เพราะคำพูดในช่วงเวลานี้ช่างไร้พลัง
ตอนนั้นเอง เซี่ยซานถือโทรศัพท์วิ่งลงมาจากชั้นบนมาหาเย่อู๋ซวง น้ำเสียงทั้งตื่นเต้นและโกรธเกรี้ยว
“พี่ซวง นักศึกษาหญิงที่ถูกวังไห่หยางล่วงละเมิดไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว นับถึงตอนนี้ ฉันได้รับข้อความจากนักศึกษาหญิงเจ็ดคนบอกว่าตัวเองถูกวังไห่หยางละเมิดหรือคุกคาม!
ทุกคนบอกว่าให้ฉวยโอกาสนี้ ร่วมกันลงชื่อฟ้องร้องวังไห่หยาง!”
เย่อู๋ซวงมองตามโทรศัพท์ของเซี่ยซานไป ยังไม่ทันเห็นเนื้อหา ก็เห็นหน้าต่างป็อปอัปที่ด้านบนของโทรศัพท์ มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา
คนส่งข้อความเป็นคนแปลกหน้า เนื้อหาข้อความเต็มไปด้วยคำด่าทอหยาบคายต่ำทราม เรียกร้องให้เซี่ยซานรีบยอมรับความผิดตัวเอง และไปคุกเข่าขอโทษวังไห่หยาง
แววตาของเย่อู๋ซวงเปลี่ยนไป
มีคนขุดเบอร์โทรศัพท์เซี่ยซานออกมา?
เพิ่งจะกดเปิดข้อความนี้ เพื่อดูว่าเบอร์โทรศัพท์นี้เป็นของที่ไหน หน้าจอก็เด้งข้อความใหม่อีกข้อความ
คนส่งข้อความครั้งนี้ก็เป็นคนแปลกหน้าเหมือนกัน เบอร์ไม่เหมือนกับข้อความก่อนหน้านี้ แต่เนื้อหากลับเกินเลยยิ่งกว่า
บอกว่าเซี่ยซานดูก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงที่ต้องเอนหลังพิงคนอื่นดื่มเหล้าและนอนด้วยกัน ทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์น้อยใจอะไร ยังคิดจะใส่ร้ายคุณปู่วังผู้เป็นวีรบุรุษของชาติ ช่างฝันกลางวัน
สีหน้าของเซี่ยซานไม่ได้แปลกใจ ข้อความแบบนี้ นางเคยได้รับ เคยเห็นมาหลายข้อความแล้ว
ก่อนจะโดนระเบิดด้วยข้อความ นางยังเคยได้รับสายโทรศัพท์จากต่างจังหวัดอีกหลายสาย