บุคลากรทางการแพทย์ยอมรับความเห็นของเย่อู๋ซวง แล้วพาแทยุนอาไปทำแผล
แทยุนอามองแผ่นหลังของเย่อู๋ซวง ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง
ทั้งที่อยู่กลางทุ่งหญ้าสะวันนาแอฟริกันอันร้อนระอุ แต่กลับรู้สึกราวกับอยู่ในโลกน้ำแข็งและหิมะที่หนาวเหน็บสุดขั้ว
“คุณ...คุณหนูเย่ ขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าเป็นคุณ ฉัน...” ริมฝีปากของนางสั่นระริก อยากจะขอโทษเย่อู๋ซวง
เย่อู๋ซวงไม่แม้แต่จะสนใจนาง นั่งบอลลูนอีกลูกหนึ่งล่วงหน้าไปก่อน
บนบอลลูน
เย่อู๋ซวงที่ถอดผ้าคลุมหน้าออกแล้วเอนกายพิงตะกร้า มือข้างหนึ่งวางพาดบนขอบตะกร้าอย่างสบายๆ รับรู้ถึงสายลมที่พัดมาจากแดนไกล
นางหลับตา ใบหน้าและเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนคราบเลือดของราชสีห์
ภาพนี้ควรจะดูสกปรกหรือน่าสะพรึงกลัว แต่เมื่อประกอบเข้ากับใบหน้าอันงดงามเกินมนุษย์ของนาง กลับให้ความงามที่ตื่นตะลึงและหวาดเสียว
ถ้าใช้คำฮิตสักหน่อย จะเรียกว่านี่คือ “ลุครับศึก” ที่ดึงดูดใจเป็นพิเศษ
โจวไป๋เยี่ยนกดทับความตื่นตะลึงในแววตา ก่อนจะทอดสายตาลงบนนาฬิกาข้อมือผู้หญิงของเย่อู๋ซวง
เมื่อครู่ก็คือสิ่งนี้เองที่ช่วยนางสังหารราชสีห์
ระบบสแกนลายนิ้วมือ? เข็มพิษ?
นับว่าเป็นเทคโนโลยีล้ำสมัยจริงๆ
จี้เซินเป็นคนเตรียมไว้ให้นางหรือ?
ในวงการนักฆ่ายังไม่มีของที่ทรงพลังขนาดนี้ และตระกูลจี้ก็มีโรงงานยุทโธปกรณ์มาตลอด...
ความรู้สึกพ่ายแพ้และไม่ยินยอมลอยเด่นขึ้นในจิตใจของโจวไป๋เยี่ยน เขาเท้าคาง ดวงตาหรี่ปรือ มองทิวทัศน์บนทุ่งหญ้าจนเหม่อลอย
ด้านข้าง เย่จือหลี่ดึงมือของเย่อู๋ซวงขึ้นมา ตรวจดูบาดแผลที่อาจถูกมองข้ามทั้งด้านบนและล่างอย่างละเอียด พลางเอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า
“อู๋ซวง เธอไม่เป็นไรจริงๆ หรือ? ไม่ต้องทำแผลจริงๆ น่ะ?”