จี้เซินคาดไม่ถึงว่าเย่อู๋ซวงจะออกมาเร็วขนาดนี้
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถาม “คุยต่ออีกหน่อยไม่ดีหรือ”
ดวงตาสีดำของเย่อู๋ซวงวาววับ “เขาสูญเสียความทรงจำ จำไม่ได้ว่าฉันคือใคร”
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของจี้เซินเปลี่ยนสี “หมอบอกว่าอาการบาดเจ็บที่ศีรษะของเขาไม่รุนแรง โอกาสเกิดอาการความจำเสื่อมมีน้อยมาก”
เย่อู๋ซวงก็รู้เรื่องนี้ดี เธอพูดช้าๆ “นี่คือทางเลือกของเขา”
จี้เซินฟังจบ พยักหน้า
ก็จริง
ถ้าโจวไป๋เยี่ยนสูญเสียความทรงจำจริง ๆ ลืมเลือนความเจ็บปวดในอดีตไปจนหมดสิ้น เย่อู๋ซวงก็ไม่อาจรื้อฟื้นเรื่องเก่า ผลักเขากลับลงหลุมไฟอีกครั้ง
ในทางกลับกัน ถ้าโจวไป๋เยี่ยนแสร้งทำเป็นความจำเสื่อม เย่อู๋ซวงก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นเรื่องเก่า
เพราะถึงพูดเรื่องนี้ไป ก็ไม่อาจเปลี่ยนอะไรได้
คำขอบคุณ ความซาบซึ้ง และความรู้สึกผิดของเย่อู๋ซวง ไม่ใช่สิ่งที่โจวไป๋เยี่ยนต้องการ มีแต่จะทำให้เขาอึดอัดใจมากขึ้น
ปล่อยให้มันค้างอยู่แบบนั้น ยังดีกว่าที่จะรักษาหน้าไว้ให้กัน
-
มีคนของเฮยฉือคอยปกป้องโจวไป๋เยี่ยน เย่อู๋ซวงและจี้เซินกลับมาที่ลานจอดรถใต้ดินของโรงพยาบาล
ที่สาธารณะไม่ใช่ที่พูดคุยเรื่องสำคัญ