"อาเฉา ไปกับพวกเราสิ! ไม่ว่าจะหาเจอหรือไม่ วันนี้ลุงหวังให้ห้าเหมาห์"
ห้าเหมาห์ในยุคนี้เท่ากับค่าแรงสองวัน ไม่น้อยเลย
"นี่..."
"หัวหน้า ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้ง?"
"ใช่! หรือนายเชื่อจริง ๆ ว่าคนโง่จะหาเจอ? ข้าไม่เชื่อหรอก"
"ข้าก็ไม่เชื่อ"
ไม่ต้องพูดถึงพวกเขา ลุงหวังเองก็ไม่เชื่อ แต่ความรู้สึกของเขาแม่นมาตลอด
เหอไหน่เฉายังคงยืนคำเดิม: ข้าจะขุดเอง
ลุงหวังก็จนปัญญา จะไปบังคับเขาก็ไม่ได้
แค่รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย ตัวเองก็เป็นคนมีหน้ามีตาในหมู่บ้านตงถุน
แต่เขาอุตส่าห์เข้าหาคนโง่มือใหม่ตั้งหลายหน ไม่เพียงอีกฝ่ายไม่ยอม ยังเหมือนเอาใบหน้าร้อนไปแนบก้นเย็น
"ไม่ไปก็ช่าง! พวกเราไป!" ลุงหวังทิ้งท้ายก่อนเดินจากไป เห็นได้ชัดว่าหงุดหงิดไม่น้อย