"แล้วเงินของแกน่ะ มาจากไหนกันล่ะ?"
ทั้งคู่ก็ค่อนข้างสนิทสนมกันดีแล้ว พ่อเหอจึงมักไม่ปิดบังอะไร
พ่อเหอมองดูนอกลานบ้าน เห็นว่าไม่มีใครจึงพูดขึ้นว่า "เราเก็บได้ในเมืองน่ะ ในนั้นมีใบเสร็จกับเงินอีกหลายหยวนพอดี..."
เขาเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ไม่ได้พูดเกินจริง แต่พูดแบบให้ฟังดูเล็กน้อย
"ของพวกนั้นเป็นทรัพย์สินทั้งหมดของเราเลยนะ สิบสามหยวนกว่า! เสียดายแทบแย่"
"อ้อ~~! อย่างนี้นี่เอง... งั้นดวงแกก็ดีเกินไปแล้วนะ?!"
"แหะ ๆ ๆ! ก็สะใภ้บ้านเรานี่แหละ นำโชคดีมาให้บ้านตระกูลเหอ"
เขามองไปทางลูกสะใภ้กับลูกสาวที่อยู่ตรงพื้นที่นอกตัวบ้าน เผยรอยยิ้มพอใจ
ลุงหวังเพิ่งได้เจอเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นเป็นครั้งแรก ในใจนี่อิจฉาจริง ๆ
ลูกชายตัวเองเอาแต่รู้ว่าทำนา ทั้งยังไม่ขยัน ตนไปหาภรรยาให้ก็ไม่กล้าไปเจอหน้าคนอื่น
เฮ้อ!
"พ่อเหอ ข้ากลับแล้วนะ ถ้าอาเฉาจะขุดโสมเขา ต้องบอกข้านะ ข้าน่ะมืออาชีพเลย ไม่งั้นเสียของแย่"
"อ้อ ใช่ ๆ! เดี๋ยวอาเฉากลับมา แกช่วยเกลี้ยกล่อมเขาหน่อย บอกเขาพรุ่งนี้ให้ไปขุดโสมเขากับพวกเรา"
"จริงนะ? ดีจังเลย ลุงหวังแกนี่มีน้ำใจจริง ๆ"
"ก็แหงล่ะ เราเป็นใครกันล่ะ? งั้นตกลงตามนี้นะ!"
"เอ่อ~~!"
พ่อเหอชะงักไป เกิดอาเฉาไม่ตกลงจะทำยังไง?
เขาก็นับถืออาเฉามาก ไม่ชอบตัดสินใจแทนเขา
"ลุงหวังเอ้ย ข้าต้องถามลูกชายข้าก่อน เกิดเขาไม่อยากไป ข้าจะไม่ถูกหาว่าเบี้ยวนัดแกหรอ?"
"อะไรกัน แกเป็นพ่อแท้ ๆ ยังตัดสินใจไม่ได้อีกนะ? ถ้าเป็นลูกข้า ข้าบอกให้ไปตะวันออก เขาไม่กล้าไปตะวันตกหรอก"
"หึหึ!"
พ่อเหอหัวเราะ "ข้ายืนคำเดิม ทีหลังข้าจะถามเขา ตกลงหรือไม่ตกลงข้าจะไปบอกแกสักหน่อย เอาล่ะมั้ย?!"
ลุงหวังเคยรับปากพวกหัวหน้าทีมอีกสี่คนไว้ เขาในฐานะหัวหน้าทีมบอกไว้ว่าจะให้อาเฉาไปด้วย ถ้าอาเฉาไม่ไป งั้นก็เสียหน้าแย่?
"ไม่สนล่ะ พ่อเหอ เรื่องนี้แกต้องช่วยข้า ข้ารับปากพวกหัวหน้าทีมคนอื่นไว้แล้ว จะเสียหน้าไม่ได้นะ!"
"ได้ ได้ ๆ! ข้าจะบอกอาเฉาดี ๆ"