เหอไหน่เฉาออกแต่เช้าตรู่ กว่าเขาจะกลับมาก็เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้ว
ชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมาเห็นเขาแบกกระสอบป่านหนักๆ ก็อยากจะแหวกกระสอบดูให้รู้
แต่เขาก็ไม่ยอมให้ดู
ชาวบ้านเดากันว่า ในกระสอบต้องเป็นผักป่าแน่ๆ
ถ้าเป็นเหยื่อล่า ทำไมไม่มีรอยเลือด? แถมดูยังเบาหวิวๆ อีก
"พี่ชาย! พี่กลับมาแล้ว!"
"อาเฉา! เจ้ากลับมาได้จังหวะพอดี ไปล้างมือมากินข้าวด้วยกัน"
คนบ้านตระกูลเหอเดิมนึกว่าเหอไหน่เฉาจะกลับมาตอนค่ำ ที่ไหนได้วันนี้กลับมาเสียเช้า
"ไอ้เด็กขี้เกียจ วิ่งไปไหนมา?"
พ่อเหอดูดกล้องยาสูบ บนผมดำๆ ยังมีเศษโคลนติดอยู่บ้าง
เขากลับจากทำงานกลางวันก็เจอหงเหลียน แต่นางบอกว่าอาเฉาไม่ได้ไปหานางเลย
"อาเฉาขึ้นภูเขา ฮิๆ!" เหอไหน่เฉายื่นกระสอบป่านในมือให้พ่อเหอ
"ไอ้เด็กนี่ ข้าไม่ใช่บอกให้เจ้าไปหาหงเหลียนด้วยกันรึ?" พ่อเหอถามอย่างไม่สบอารมณ์ ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร?
เขารับกระสอบมาแล้วเปิดดูก็เบิกตากว้างทันที
"อาเฉา? ทั้งหมดนี่เจ้าล่ามาได้?" พ่อเหอมองลูกชายตัวเอง สีหน้าราวกับไม่เชื่อสายตา
แม่ลูกและน้องสะใภ้ก็เข้ามาล้อมดู แล้วก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวทันที
"ว้าว~~! พี่ชาย~~! ทำไมมีนกเฟยหลงเยอะจัง? ทั้งหมดพี่ล่ามาได้รึ?" เหอเสี่ยวฮุยตื่นเต้นจนกระทืบเท้าปุบปับ
"ขนสวยจังเลย!"
เหอไหน่เฉายิ้มๆ ถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นเองก็เบิกตากว้าง ราวกับเห็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ในกระสอบมีนกเฟยหลงรวม 7 ตัว กระรอกเทา (กระรอก) 4 ตัว