"ผลไม้กระป๋องดี! ให้ข้า ให้ข้า" เหอไหน่เฉายื่นมือไปหยิบกระป๋อง แต่มือของเขากลับเชื่องช้า
"ไม่เอา! นี่ของข้า!" เหอเสี่ยวฮุยแย่งไปอย่างรวดเร็ว แล้วกอดไว้แนบอก
"ขี้เหนียว น้องสาวขี้เหนียว"
ฮ่า ๆ ๆ ๆ!
ผ่านไปครู่ใหญ่ อารมณ์ของเหอเสี่ยวฮุยก็กลับคืนมา
เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ จู้จี้จุกจิก
แต่ว่าสิบสี่ปีนี่ก็ไม่เด็กแล้วนะ ก็แค่พ่อกับอาเฉาตามใจเธอมากเกินไป
ที่อื่นหลายแห่ง ในวัยนี้บางคนก็แต่งงานกันไปแล้ว
"พ่อ อาเฉา เสี่ยวฮุย มากินข้าวกัน!"
ตอนนี้เรื่องอาหารการกินเหอไหน่เฉาให้เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นจัดการทั้งหมด ส่วนเหอเสี่ยวฮุยเป็นลูกมือช่วย
มื้อค่ำกินขนมปังหยาบ หัวหอมเล็ก หน่อหลิวฮาว แล้วก็กระรอกเทาสองตัว
ส่วนกระรอกเทาอีกสองตัวเอาเกลือหมักไว้ กินพรุ่งนี้
ผักป่าเป็นของที่น้องสาวกับภรรยาออกไปเก็บข้างนอกวันนี้ หาอยู่นานถึงพอสำหรับหนึ่งมื้อ คิดดูว่าผักป่าข้างนอกมันหายากแค่ไหน
หลังอาหารค่ำ
"ยาเส้น"
เหอไหน่เฉายื่นยาเส้นสองห่อที่เขาซื้อให้พ่อเหอ ฝ่ายหลังมีท่าทีตะลึงงัน นิ่งไปหลายวินาที
"อาเฉา นี่ให้พ่อรึ?"
"อื้ม!"
พอเหอไหน่เฉาพูดจบก็กลับห้อง เหอเสี่ยวฮุยแอบเข้าไปในห้องส่องกระจกตั้งแต่แรกแล้ว
พ่อยกยาเส้นค้างกลางอากาศหลายสิบวินาทีก่อนค่อย ๆ ดึงมาใกล้พลางมองอย่างละเอียด พร้อมบ่นว่า "ไอ้หนูนี่ สิ้นเปลืองเงินจริง ๆ"