"อ๊า~~~! กุยถง ข้าผิดไปแล้ว! ต่อไปข้าไม่กล้าอีกแล้ว ข้าจะปรนนิบัติดูแลท่านอย่างดี จะไม่ยุ่งกับชายอื่นอีกเด็ดขาด..."
"ไอ้หญิงชั่วช้า! ตอนนี้ถึงรู้ว่าผิดหรือ?!"
"กุยถง เราสามีภรรยากันนะ! ขอร้องละ ให้โอกาสข้าเถอะ..."
"เจ้ายังรู้ว่าเราเป็นสามีภรรยากันหรือ? หึ!"
ฉัวะ!
เถียนกุยถงฟันไม่หยุด ราวกับคลั่ง
.........
เมื่อห้องเงียบสงัด เถียนกุยถงมองศพทั้งสองตรงหน้า และมือที่เปื้อนเลือดของตน
เคร้ง!
เขาทิ้งมีดหั่นฟืนลงกับพื้น สีหน้าว่างเปล่า
เสียงมีดตกพื้นทำให้เขาได้สติ
"ข้าฆ่าคน? ข้าฆ่าคน?..."
เขาพร่ำพูดประโยคเดิมซ้ำๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เถียนกุยถงก็วิ่งออกจากห้อง
เหอไหน่เฉามองเห็นทุกอย่าง ไม่สิ ต้องบอกว่าได้ยินทุกอย่างตลอดเวลา
หลังจากเถียนกุยถงไปแล้ว เขาก็เปิดเรดาร์ติดตามและแอบจากไป
นึกไม่ถึงว่าเรื่องจะราบรื่นเช่นนี้ แต่มันก็ดีแล้ว กำจัดเสี้ยนหนามในใจได้ รู้สึกโล่งอก
ส่วนที่ใช้มือของเถียนกุยถง เหอไหน่เฉาไม่รู้สึกผิดอะไร
เพราะเถียนกุยถงไม่ใช่คนดี
ตอนที่เหอไหน่เฉายังโง่ เถียนกุยถงมักหลอกให้เขาไปเอาข้าวของและเงินจากบ้านตระกูลเหอ
ด้วยเหตุนี้ พ่อเหอถึงกับไปที่บ้านเขาเพื่อทวงถาม กลับถูกเถียนกุยถงสวนกลับแล้วก็ซ้อมอีก ดุร้ายมาก
.........
วันที่สอง หลิวเอ้อร์หมี่กับหวังฉินถูกชาวบ้านพบ
พอตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ จากข้อมูลที่ชาวบ้านหมู่บ้านตงถุนให้และร่องรอยในที่เกิดเหตุ เบื้องต้นสันนิษฐานว่าเป็นคดีฆาตกรรมชู้สาวที่น่าสยดสยอง