"ภรรยาจ๋าคนโง่ ข้าจะไล่ภรรยาที่น่ารักและอ่อนโยนเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน?" เหอไหน่เฉาพูดพลางโอบกอดภรรยาเข้ามาในอ้อมแขนเบา ๆ
กอดแน่นทีเดียว
"จ......จริงหรือ?"
"อื้ม ๆ!"
"ถะ......ถ้าอย่างนั้น......อาเฉายกโทษให้ข้าได้ไหม?"
"ไม่ได้"
เมื่อได้ยินคำนี้ หัวใจของเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นเหมือนหยุดเต้น แม้แต่ลมหายใจยังชะงักไปสองวินาที
"ภรรยาจ๋าคนโง่ คิดอะไรอยู่? เจ้าไม่ได้ทำผิด จะให้ข้ายกโทษให้เจ้ายังไงเล่า?"
เหอไหน่เฉาผลักเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นออกเบา ๆ ในตอนนั้นเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นร้องไห้จนหน้าเป็นลูกแมวน้อยไปแล้ว
อืออืออือ~~~!
นางร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ นางยังจมดิ่งอยู่กับคำว่า "ไม่ได้" ของอาเฉา
เหอไหน่เฉาใช้มือเช็ดหางตาของภรรยาเบา ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ไม่หยุดเลย......
"เจ้าไม่เพียงไม่ได้ทำผิด แต่ยังทำได้ดีมาก อย่าร้องไห้แล้วได้ไหม?"
แต่เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นไม่เพียงไม่หยุดร้องไห้ กลับร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม
เหอไหน่เฉาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ปากตัวเองนี่ช่างพูดจาไม่ดีเสียจริง! ไปพูดแบบนั้นทำไมนะ?
"ภรรยาจ๋า อาเฉาไม่ไล่เจ้าไป" เขาทำได้เพียงเปลี่ยนวิธีมาปลอบ
"ถะ......ถ้าอย่างนั้น......อาเฉา......ยกโทษให้ข้าได้ไหม?" ประโยคนี้เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นพูดตะกุกตะกักอยู่หลายสิบวินาทีกว่าจะพูดออกมาได้
"อื้ม! อาเฉายกโทษให้เจ้าแล้ว"
"จ......จริงหรือ? อาเฉาไม่ได้หลอกข้าใช่ไหม?"
"จริงสิ"
"อือ~~~!......ต่อไปข้า......จะทำตัวให้ดี......"
ยิ่งเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นพูดเช่นนี้ หัวใจของเหอไหน่เฉายิ่งปวดร้าว