โครม!
เหอไหน่เฉาทิ้งกองฟืนใหญ่ลงในลานบ้าน เสียงนั้นทำเอาเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นใจหายวาบ ราวกับว่าฟืนนั้นทิ้งลงบนตัวเธอเอง
“สะใภ้ มานี่สิ! ช่วยปัดเศษไม้บนตัวให้ข้าหน่อย”
“อ้อ~~!”
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นเหมือนได้เจอทางออก เธอมีอะไรทำแล้ว เธอเป็นที่ต้องการแล้ว
“สะใภ้ ข้างหน้าก็มีนะ!”
ตอนที่เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นยื่นมือออกมา บนมือของเธอมีจุดหนึ่งที่แดงสดเป็นพิเศษ
เหอไหน่เฉารีบคว้ามือของนางไว้ “มือของเจ้าโดนอะไรมาถึงได้เป็นแผล?”
“หา? มีด้วยหรือ?” นางไม่รู้จริงๆ
“ยังดีที่แผลไม่ใหญ่ เหตุใดถึงได้ไม่ระวังเช่นนี้!” เหอไหน่เฉาไม่ได้เอาปากดูดนิ้วของนางอย่างทะนุถนอม เพราะไม่จำเป็น เลือดมันแห้งแล้ว
เขาปัดเศษไม้บนแผ่นหลังของเลี่ยวเสี่ยวหมิ่น แล้วพานางเข้าไปในห้องด้านใน
“นั่งเถอะ!”
“ข้า... ข้าไม่เป็นไร ข้าควรไปทำอาหารเย็นได้แล้ว”
“สะใภ้ คืนนี้ให้ข้าเป็นคนทำเถอะ!”
“หา??”
“ทำไม? ไม่เชื่อว่าข้าทำกับข้าวเป็นหรือ?”
“ข้า...”
“เจ้าดื่มชาร้อนก่อนสักถ้วยเถอะ อาหารเย็นยกให้เป็นหน้าที่ของข้า!”
พอเห็นเหอไหน่เฉาเดินจากไป เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นก็รีบลุกขึ้นยืน “ข้า... ข้าทำเองเถอะ! อาเฉาเจ้าไปพักผ่อนเถอะ”
ในโลกของนาง งานบ้านเรือนของบ้านตระกูลเหอ ให้นางทำ... เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว
เหอไหน่เฉาสู้ความดื้อรั้นของนางไม่ได้ ทั้งยังรู้ว่านางกำลังคิดอะไร และอยากทำอะไร
“ถ้าเช่นนั้น... เรามาทำด้วยกัน”
“ถ้าเช่นนั้น... ก็ได้!”
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มลงมือทำงาน แต่สภาพจิตใจนางย่ำแย่มาก นางรู้สึกว่าวันนี้นางทำอะไรผิดพลาดไป