"นี่......ลุงเหอ ลุงพูดแบบนี้มันก็เกินไปนะ" จ้าวต้าซานพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง เพราะเขาก็เป็นหนุ่มโสดจริง ๆ
"พอแล้ว ๆ พวกเจ้าอย่าทะเลาะกันเลย"
หัวหน้ากลุ่มยืนอยู่ตรงกลางพูดขึ้นว่า "พ่อเฒ่าเหอ ข้าพูดจาเป็นกลางเสมอ พูดอะไรไปแล้วอย่าเก็บมาใส่ใจนะ"
"ด้วยสติปัญญาของอาเฉา ปกติยังพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องเลย เรื่องการเจาะคอไก่นี่เขาคงทำไม่ได้จริง ๆ ฉะนั้นเจ้าถามอาเฉาดูเถอะ ว่าเขาแย่งเหยื่อของจ้าวเอ้อร์ซานมาหรือเปล่า"
"ใครมันจะสนใจของพรรค์นั้น..."
"พ่อเฒ่าเหอ อย่าเพิ่งอารมณ์เสีย จุดประสงค์ของเราไม่ใช่ไก่ป่า แต่เพื่อถามให้รู้ว่า อาเฉาได้พบกับจ้าวเอ้อร์ซานหรือไม่ ตอนนี้จ้าวเอ้อร์ซานยังไม่กลับมา เกรงว่าจะเจออันตรายอะไรเข้า"
"พวกเจ้าก็รู้ บนภูเขาแถวนี่มันเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย..."
ฟังหัวหน้ากลุ่มพูดจบ เขาก็มองไปที่เหอไหน่เฉาซึ่งกำลังเล่นกับขนไก่
ตามสติปัญญาเดิมของอาเฉา คงทำการเจาะคอไก่ให้เหยื่อไม่ได้แน่ หรือว่า...
ไม่มีหรือว่า พ่อเหอปฏิเสธทันที
ลูกชายของตัวเอง เขารู้ดี ไม่มีทางทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยแบบนี้เด็ดขาด
ถ้าทำจริง ก็ต้องเป็นเพราะอีกฝ่ายหาเรื่องอาเฉาก่อน
ต่อให้ลูกชายเป็นฝ่ายลงมือก่อน ก็เป็นความผิดของอีกฝ่าย
เพราะเขาเป็นลูกชายของข้า
"หัวหน้ากลุ่ม นิสัยลูกชายของข้า ในหมู่บ้านตงถุนมีใครไม่รู้บ้าง? มีแต่ไอ้พวกชั่วช้าที่รังแกลูกชายข้า ที่ไหนจะมีเรื่องอาเฉาไปหาเรื่องคนอื่น?"
ระหว่างพูด เขาก็ชี้นิ้วไปทางจ้าวต้าซานกับหลิวเอ้อร์หมี่ หน้าฝ่ายหลังนั้นเหยเกยิ่งกว่ากินขี้เสียอีก