"อาเฉา... พวกเราไม่ได้เรียกร้องอะไรจริงๆ" หลี่เยี่ยนกับหูซิ่วชุนเอ่ยคนละประโยค
เหอไหน่เฉาฟังคำเหล่านี้ คนเราล้วนมีความเห็นแก่ตัว แม้ไม่ได้พูดออกมา แต่เขารู้ว่าพวกนางกลัวทำให้เขาลำบาก
แต่ผู้หญิงของตัวเอง จะมีเหตุผลอะไรที่ไม่ให้มีลูก?
"พี่เยี่ยน, ซิ่วชุน..." เหอไหน่เฉาเรียกเสียงหนึ่ง
สองคนเงยหน้าขึ้นมองเขา เหมือนกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง
เหอไหน่เฉายิ้ม พูดว่า "รอพวกเจ้าตั้งครรภ์แล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าไปอยู่ในเมือง"
"อะ...อะไรนะ?" หลี่เยี่ยนกับหูซิ่วชุนตาโตกลม
สองคนสบตากัน ต่างเห็นความตกใจในดวงตาของอีกฝ่าย
"ไปอยู่ในเมือง?"
หลี่เยี่ยนถึงกับหายใจไม่เป็นจังหวะ หน้าอกกระเพื่อมแรง
หูซิ่วชุนยิ่งพูดไม่ออก "อาเฉา...ในเมือง...นั่นมันที่แบบไหนกัน พวกเราจะกล้าคิดได้ยังไง?"
พวกนางไม่ได้สงสัยว่าอาเฉาล้อเล่น เขาไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นเด็ดขาด
"ในหมู่บ้านคนเยอะปากมาก หากพวกเจ้าตั้งครรภ์จริง ท้องก็จะโตขึ้นทุกวัน ปิดยังไงก็ไม่มิด ถึงตอนนั้นคำพูดนินทาพวกนั้นจะทำให้รำคาญตาย แต่ในเมืองไม่เหมือนกัน หาบ้านที่ไม่มีใครรู้จักอยู่ซะ ใครจะมายุ่งว่าพวกเจ้าเคยทำอะไรมาก่อน?" เหอไหน่เฉาคิดไปหมดแล้ว ถึงตอนนั้นจะพาพวกนางไปอยู่ที่อำเภอ จะทำอะไรก็ได้ตามใจ
ได้ยินคำนี้ ดวงตาของทั้งคู่แดงก่ำขึ้นมาทันใด
พวกนางคิดมาตลอดว่า ชาตินี้ก็คงได้แค่เป็นคนรักลับๆ ที่ไม่สามารถเปิดเผยของอาเฉา