หลี่เยี่ยนเฝ้ารอให้อาเฉากลับมาทุกวัน
เมื่อสองสามวันก่อนได้ยินว่าเขากลับมาที่หมู่บ้านแล้ว เธอดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน
วันรุ่งขึ้นก็ลากหูซิ่วชุนอยากไปดูเขาที่บ้านตระกูลเหอ แต่พอเดินไปถึงนอกกำแพงบ้านตระกูลเหอ กลับไม่กล้าเข้าไป
ตอนนี้...คนคนนั้นยืนอยู่ในลานบ้านของเธอจริง ๆ แล้ว
ทั้งสองยืนมองกันอยู่ห่างกันสิบกว่าก้าวอย่างนี้แหละ
เด็ก ๆ ในลานยังคุยกันจ้อกแจ้กว่าเม็ดอมหวานมีรสชาติยังไง แต่หลี่เยี่ยนกลับไม่ได้ยินอะไรเลย ในหูมีแต่เสียงหัวใจเต้นตึกตักของตัวเอง
เหอไหน่เฉาก็มองเธอ ไม่พูดอะไรเช่นกัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เอ่ยขึ้นก่อนว่า “พี่เยี่ยน ไม่ได้เจอกันนานเลย”
น้ำเสียงราบเรียบ มั่นคงดี
หลี่เยี่ยนได้ยินเสียงเรียก “พี่เยี่ยน” นี้ ขอบตาแดงขึ้นทันที
ปลายจมูกแสบร้าว น้ำตาแทบร่วง
เธอรีบสูดจมูก กลั้นน้ำตากลับไป พยักหน้าเบา ๆ
จากนั้นเธอหันสายตาไปมองเด็ก ๆ ในลาน
“เสี่ยวหลิง”
“แม่ มีอะไรเหรอ?” หลี่เสี่ยวหลิงมีเม็ดอมอยู่ในปาก ตอบอย่างไม่ชัด
“ลูกพาพวกเขาไปเล่นที่ปากซอยเถอะ” หลี่เยี่ยนเดินลงบันได ผลักหลี่เสี่ยวหลิงไปทางประตูลาน “ไปสิ ไป อย่าเอะอะในลาน แม่บุญธรรมของลูกนอนอยู่ในบ้าน อย่าไปปลุกนางให้ตื่น”
หลี่เสี่ยวหลิงดูไม่ค่อยเต็มใจ หันกลับมามองเหอไหน่เฉาแวบหนึ่ง
“ไปเถอะ กลับมาตอนค่ำ ๆ ก็ได้” เหอไหน่เฉาโบกมือให้นาง