เหอไหน่เฉาหายใจหอบถี่ เขาขุดมาสองชั่วโมงแล้ว และยังใช้เรดาร์อยู่เรื่อย ตอนนี้เหนื่อยจนหอบเลยล่ะ
โชคดีที่จุดสีแดงบนเรดาร์เคลื่อนที่ไม่เร็ว น่าจะเป็นคน หวังว่าจะไม่ใช่สัตว์ร้าย
เขามองไปที่กองดินใหญ่บนพื้น เด่นชัดมาก
ตอนนี้โสมยังเหลือส่วนรากปลายสุดที่ยังไม่ได้ขุด ถ้าจะดึงขึ้นมาดื้อ ๆ เกรงว่าปลายจะหัก
เขาจึงรีบตั้งธนูแล้วซ่อนตัวอยู่ในที่กำบัง มองไปยังจุดที่มีโสมอยู่อย่างนั้น
เขาเดาว่า จุดแดงน่าจะเป็นจ้าวต้าซานมากกว่า เพราะพวกล่าจางมีสุนัขล่าสัตว์
แต่บนเรดาร์มีเพียงจุดแดงจุดเดียว
เฮ้อ!
เหอไหน่เฉาถอนหายใจในใจ ที่แท้ไม่มีปืนอยู่กับตัว ก็ไม่ค่อยรู้สึกปลอดภัยเลย
ดูท่าจะต้องหาเงินไปซื้อปืนสักกระบอกแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นก็ไม่เหมือนพรานเลย
ไม่นาน เป้าหมายก็ปรากฏในสายตาของเหอไหน่เฉา
เหอไหน่เฉาชะงัก เอ๊ะ ทำไมถึงเป็นพวกล่าจางล่ะ?
เห็นพวกล่าจางตัวเปื้อนเลือดไปหมด ดูท่าทางค่อนข้างกรำ
บนบ่ายังแบกหมูป่าตัวหนึ่ง น้ำหนักราวสองร้อยชั่ง
ทว่าได้รับการชำแหละมาแล้ว น้ำหนักจริงไม่ถึงสองร้อย
ตุบ!
เขาวางหมูป่าลงบนจุดที่มีต้นไม้มาก เพื่อลดการสัมผัสระหว่างเนื้อหมูป่ากับดินให้น้อยที่สุด
พวกล่าจางมองไปที่หลุมโคลนของโสมที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หายใจหอบหนัก สีหน้าดูเหนื่อยล้ามาก
เขากลืนน้ำลาย ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วจึงวางปืนจากหลังลง พิงไว้ข้างรากต้นไม้
"อาแกลหวัง! เป็นแกหรือเปล่า?! " พวกล่าจางตะโกนเรียก แล้วค่อย ๆ พิงต้นไม้นั่งลง
ในหมู่บ้านตงถุนนอกจากลุงหวังแล้ว ก็ไม่มีกลุ่มขุดโสมกลุ่มที่สองเลย
พวกล่าจางเห็นไม่มีเสียงตอบ จึงตะโกนอีกว่า: "ไม่ต้องห่วง! ข้าไม่เอาต้นโสมของแกหรอก ถึงแม้ว่าข้าจะอยากได้มากก็ตาม"