เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นตักน้ำให้เหอไหน่เฉาอาบ
ซ่า!
นางถือผ้าเช็ดตัว เด็กสาวผู้ไร้ประสบการณ์อย่างนางจะเคยเห็นสภาพเช่นนี้ที่ไหน?
เหอไหน่เฉาเอนกายในน้ำ เผยให้เห็นมัดกล้ามแข็งแรง กลิ่นอายชายชาตรีแผ่ซ่าน
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นมองจนหน้าแดงก่ำ ใบหูร้อนผ่าว
แต่นางก็ประหลาดใจนัก เหอไหน่เฉาเหตุใดจึงเงียบกริบ? ทั้งยังเชื่อฟังเหลือเกิน
เรียกให้หันหลังก็หันหลัง บอกให้ยกขาก็ยกขา
เงาของคนโง่อยู่ที่ไหน?
หรือว่า... เจ้าคนโง่นี่ปกติเฉพาะเวลาอาบน้ำ?
"เมีย แอบดูข้ารึ?"
เหอไหน่เฉาเห็นเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นจ้องเขาตลอด ในใจคิดว่าหญิงนางนี้เป็นเช่นเดียวกับหูซิ่วชุนเสียแล้ว มองไปมองมาก็เคลิบเคลิ้ม
...เป็นไง?
ซิกแพ็กแน่นล่ำบึ้กทำเอาหญิงสาวน้ำลายสอ?
"หา? ข้า... ข้า... ข้า..."
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้า อึกอักอยู่นานก็ไม่ได้ความ
"เมีย ช่วยถูหลังให้หน่อย!"
เขาเห็นหน้าภรรยาแทบจะพ่นควันแล้วก็ยังไม่ขยับ จึงเอ่ยเตือน ฝ่ายหลังก็ลนลานมือไม้
เหอไหน่เฉาหัวเราะในลำคอ รู้สึกว่าภรรยาที่ได้มาเปล่าๆ นี่น่ารักดีเหมือนกัน
[ต้องการเปิดห่อของขวัญใหญ่หรือไม่?]
"เปิด"
ยุ่งกับหูซิ่วชุนมาตั้งนานไม่มีเวลา ตอนนี้มีเวลาดูระบบเสียที
สิ้นเสียงของเหอไหน่เฉา เสียงแจ้งเตือนของระบบอีกเสียงก็ดังขึ้น
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับท่านโฮสต์ ได้รับสกิลมือปืนพระกาฬ ภายในรัศมี 60 เมตร แม่นทุกนัด]
เหอไหน่เฉาดีใจในใจ ระบบนี่รู้ใจข้าจริง!
รู้ว่าข้ามีระบบติดตามเหยื่อ ตอนนี้ยังให้สกิลมือปืนพระกาฬมาอีก
ระบบ! เจ้านี่ดีกับข้ายิ่งกว่าพ่อแท้ๆ อีก
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับท่านโฮสต์ ได้รับพื้นที่จัดเก็บ 1000 ลูกบาศก์เมตร]
บัดซบ!
ซ่า!
จู่ๆ เหอไหน่เฉาก็ลุกขึ้นยืน ทำเอาภรรยาที่กำลังช่วยเช็ดตัวเขาอยู่ตกใจ
น้ำกระเซ็นไปทั่ว เป็นหยดน้ำเต็มไปหมด
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นถือผ้าเช็ดตัวยืนนิ่งไม่กล้าขยับ ในใจนางคิดว่าตนทำให้คนโง่ไม่พอใจรึเปล่า?
นางกลัว กลัวถูกเหอไหน่เฉาตี...
เหอไหน่เฉาหายใจแรง ในตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เขารีบใช้ความคิดตรวจดูพื้นที่จัดเก็บ
ภายในเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ 200 ตารางเมตร สูง 5 เมตร
นี่ก็เจ๋งเกินไปแล้วใช่ไหม?
ไม่รู้ว่าพื้นที่นี้ใส่คนเป็นๆ ได้หรือเปล่า
ถ้าวันไหนเจออันตราย เข้าไปหลบได้เลยจะดีแค่ไหน!
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็อยากลอง
แต่ข้างๆ มีคนอยู่ เช่นนั้นไว้รอหาที่ไม่มีคนค่อยลองทีหลัง
เขาเอี้ยวตัวมอง เห็นเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นขอบตาแดงก่ำ ท่าทางเหมือนคนถูกทำให้ตกใจ
"...เมีย?"
เหอไหน่เฉาเรียกเบาๆ เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นจึงพูดเสียงเจือหวาดกลัว: "อา... อาบเสร็จแล้วรึ?"
"อื้ม!"
เหอไหน่เฉารู้สึกว่าตอบธรรมดาเกินไป จึงแกล้งโง่พูดว่า: "อาเฉาอาบเสร็จ เมียอาบ"
พูดจบก็สวมเสื้อผ้าแบบซ้ายขวาผิดข้างแล้วเข้าห้องไป
ตึง!
เหอไหน่เฉาปิดประตู รีบลองใช้มิติทันที แต่น่าเสียดาย ดูเหมือนจะใส่ได้แต่ของไม่มีชีวิต
ไม่รู้ว่าจะถนอมความสด หรือใส่ต้นไม้ได้ไหม...
ดังนั้นเขาจึงวิ่งออกจากห้อง มาตรงหน้าของเหอเสี่ยวฮุย
"พี่! พี่จะทำอะไร?"
"อ๊า~~ อย่านะ! อื้ออออ~~... อื้ออออ~~..."
"พ่อ! พี่มาแย่งดอกไม้ที่หนูปลูกไป!"
"แย่งแล้วก็แย่งไปสิ! เอ็งก็ไม่ได้เนื้อไปสักชิ้นนี่!" พ่อเหอบ่นอยู่ด้านข้าง
"อื้ออออ~~... อื้ออออ~~ นั่นดอกไม้เล็กๆ ของข้านะ!"
"ทำไม? เอ็งยังคิดจะแย่งคืนอีกเหรอ? เอ็งสู้มันได้ไหมเล่าเอ็ง?"
พ่อเหอนั่งอยู่เก้าอี้ในลานบ้าน เล่นกล้องยาเส้นอยู่ พูดอย่างไม่สบอารมณ์
ส่วนเหอเสี่ยวฮุยก็นั่งยองๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ริมรั้ว
.........
คนเราต้องกินข้าวนอนหลับ
ไม่ใช่รึไง เวลานอนก็มาถึงแล้ว
ก่อนหน้านี้ครอบครัวพวกเขานอนบนเตียงเดียวกัน แต่ภายหลังโจวเสี่ยวฮุยก็ค่อยๆ โตขึ้น
เพราะแม่ของเหอไม่อยู่แล้ว จึงแบ่งห้องให้เธออยู่หนึ่งห้อง
ตอนนี้เหอไหน่เฉาแต่งงานแล้ว
ดังนั้นพ่อเหอจึงสร้างบ้านเพิ่มอีกหนึ่งหลัง ให้สองสามีภรรยาอยู่
ฟู่!
ตะเกียงดับ ห้องจมลงในความมืด
เหอไหน่เฉาคลานขึ้นไปบนเตียงอุ่นๆ อย่างช้าๆ
ถึงจะเป็นเดือนพฤษภา แต่อากาศไม่ร้อน 8~18 องศา ไม่ต้องสุมไฟเตียง
ในห้องเงียบสงัด มีเสียงหายใจถี่รัวดังออกมา
นั่นคือลมหายใจด้วยความหวาดกลัวของเลี่ยวเสี่ยวหมิ่น นางกลัวเหอไหน่เฉา ถึงขั้นหดตัวแนบชิดผนังเลยทีเดียว
เหอไหน่เฉาถอนหายใจเบาๆ
เมื่อคืนร่างเดิมซึมซับวิธีที่พ่อเหอสอนมา บอกว่าให้กอดขานาง แล้วก็ทำนี่ทำนั่น...
ผลคือคนโง่ไม่เป็นเรื่องอะไรเลย ได้แต่กอดเท้าเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นแล้วก็หลับไป
ระหว่างนั้น บางทีไม่ตั้งใจตัวก็ทับไปบนตัวเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นทั้งตัว กดทับจนนางเจ็บปวด
จริงๆ แล้ว เด็กสาวเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นน่าสงสารนัก
นางไม่เป็นที่รักใคร่ในตระกูลเลี่ยว ก็เพียงเพราะนางเป็นเด็กถูกเก็บมาเลี้ยง
ทุกวันมีงานในไร่นา งานบ้านให้ทำไม่รู้จบ
กินของแย่ก็ไม่ว่า ใส่เสื้อผ้าก็เป็นของพี่สาวนางที่เหลือทิ้ง
แถมยังโดนตีด่าบ่อยๆ
เดิมทีคนที่แต่งมาควรเป็นพี่สาวนาง เลี่ยวเสี่ยวฟาง แต่เลี่ยวเสี่ยวฟางไม่ยอม บอกว่าเหอไหน่เฉาถึงจะหน้าตาดี
แต่หน้าตาดีมีประโยชน์อะไร? นางก็แค่ไม่อยากแต่งกับคนโง่ แล้วบ้านเหอไหน่เฉาก็ยากจนมากด้วย
ดังนั้น แม่ของเลี่ยวกับเลี่ยวเสี่ยวฟางก็เลยผลักน้องสาวออกมา
พ่อเหอก็ไม่ถือสาแล้ว คนที่มองลูกชายของตัวเองด้วยตาดีๆ ก็มีไม่กี่คน เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นก็เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นเถอะ!
อย่าดูนางแค่ผอมไปหน่อย แต่เอวกลมก้นใหญ่ เป็นสตรีที่ให้กำเนิดบุตรได้ดี
แค่ขุนให้อวบอิ่มขึ้น ต่อไปต้องได้ให้ลูกชายอ้วนจ้ำม่ำกับตระกูลเหอแน่
อาจเป็นเพราะครอบครัวเดิมของเลี่ยวเสี่ยวหมิ่น ทำให้นางเก็บเนื้อเก็บตัวอย่างมากในตระกูลเหอ
นางกลัวตัวเองทำไม่ดี กลัวพ่อเหอบอกว่านางขี้เกียจ
พร้อมกันนั้นก็กังวลว่าตระกูลเหอจะไม่ดีกับนาง ไล่นางไป
ฟุ่บ!
เหอไหน่เฉาคลานขึ้นเตียง พูดประโยคหนึ่งว่า "เมีย นอนแล้ว"
พูดจบก็หลับตาลง วันนี้ยุ่งกับหูซิ่วชุนเกือบสามชั่วโมง เหนื่อยจริงๆ
ทำเสร็จยังไม่ได้พักเลยก็ว่าได้ เหอไหน่เฉายังต้องแบกหูซิ่วชุนกลับมา เพราะนางขาอ่อน เดินไม่ไหวเลย
แล้วเขายังต้องแกล้งโง่อีก เหนื่อยจริงๆ เลย!
ด้านข้าง เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นหันหน้าเข้าหาเหอไหน่เฉา ดวงตาที่ระแวดระวังจับจ้องคนโง่อยู่ในความมืดตลอด
นางพลันคิดขึ้นได้ว่าตัวเองไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว ที่นี่ต่อไปก็อาจเป็นบ้านของนาง
ถ้าไม่ยอมให้กำเนิดบุตรกับคนโง่ ตระกูลเหอจะไล่นางไปไหม?
นางคิดว่าคงจะใช่
ดังนั้นเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายรุกก่อน เพราะอีกฝ่ายก็แค่คนโง่ อะไรๆ ก็ไม่เข้าใจ
อยากมีลูก หากพึ่งคนโง่ ไม่รู้ต้องรอไปถึงปีมะโว้
แต่นางก็เป็นมือใหม่ ต้องลองผิดลองถูกไป พึ่งพาแต่ความรู้สึกของตัวเอง
แกรก! แกรก!...
เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นโน้มตัวขึ้น ปลดกระดุมเสื้อผ้าออกทีละเม็ด ถอดจนเหลือแค่เสื้อผ้าป่านที่มีรอยปะติดเนื้อแนบตัว
แล้วก็เอนตัวลง ค่อยๆ เบียดเข้าไปใกล้เหอไหน่เฉา
เหอไหน่เฉาเกือบจะหลับแล้ว ทันใดนั้นความนุ่มนิ่มสายหนึ่งก็แนบเข้ามา
แรกทีเดียวเขาก็ตะลึง ต่อจากนั้นจึงค่อยๆ เข้าใจเจตนาของเลี่ยวเสี่ยวหมิ่น
เขาอ้าแขนข้างหนึ่งออก รวบตัวเลี่ยวเสี่ยวหมิ่นเข้ามาในอ้อมกอดทีเดียว
ในอ้อมกอด เลี่ยวเสี่ยวหมิ่นตัวสั่นสะท้านอย่างแรง ใจเต้นโครมคราม
แม้นางจะตัดสินใจทำเช่นนี้แล้ว แต่ก็ยังหวาดกลัวนัก ถึงกับรู้สึกจนหนทาง