“กินอะไรไม่ลงเลยเหรอ?” เชิงหนานซิงเงยหน้ามองป้าหวัง
ป้าหวังพยักหน้า สีหน้าดูหดหู่ไม่น้อย
“บ้านทางตะวันออกนั่นไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะอยู่ไหวหรอก คนในบ้านเขามักออกมาซื้อของ ทั้งของป่าของทะเลก็ซื้อมาแล้ว สุดท้ายกลับส่งคืนไปทั้งอย่างนั้น ได้ยินว่าพอคุณชายเยี่ยนป่วย แค่ได้กลิ่นเนื้อก็อาเจียน ดื่มโจ๊กสักคำยังลำบาก”
นางหันไปมองทางปากตรอก
“คนในบ้านเขาเชิญหมอมาหลายคน ทั้งหมอเก่ง ๆ จากต่างเมือง ยากินไปเป็นเกวียน ๆ แต่เจ้าตัวกลับผอมลงเรื่อย ๆ เธอว่านี่ไม่ใช่โรคประหลาดแล้วจะเรียกว่าอะไร?”
เชิงหนานซิงไม่ได้ตอบในทันที
นางนึกถึงภาพคุณชายเยี่ยนที่ยืนอยู่หน้าแผง เห็นได้ชัดว่ากลิ่นหอมทำให้ลูกกระเดือกขยับ แต่ในดวงตากลับมีแรงต่อต้านฝังลึก ราวกับแค่ลองชิมสักคำ ก็จะต้องเผชิญความทุกข์ทรมานที่ทนแทบไม่ไหว
ชาติก่อน ตอนถ่ายทำสารคดีอาหาร นางเคยพบชายหนุ่มคนหนึ่งที่เบื่ออาหารเรื้อรัง
ตรงหน้าเขามีอาหารจานโปรดวางอยู่ แต่มือกลับสั่นจนจับตะเกียบไม่อยู่
ที่จริงไม่ใช่ว่าท้องรับอาหารไม่ไหว หากแต่มีบางเรื่องกดทับจิตใจหนักเกินไป พออาหารมาถึงปาก สิ่งที่รับรู้จึงไม่ใช่ความหอมหวาน แต่เป็นความหวาดกลัวและความเหนื่อยล้าจนชวนคลื่นไส้
บางครั้งอารมณ์ก็ปิดกั้นการรับรสได้เช่นกัน
แค่เกลี้ยกล่อมกันตรง ๆ เปิดกุญแจดอกนั้นไม่ได้หรอก
บางคนไม่ได้กินไม่ลง แต่ความรู้สึกบางอย่างต่างหากที่กดทับแม้กระทั่งความปรารถนาที่จะมีชีวิตต่อไป
เชิงหนานซิงวางชามกลับลงบนชั้นไม้ แต่ในใจก็จดจำเรื่องนี้ไว้
นางไม่ได้คิดว่าตัวเองจะรักษาโรคได้
แต่ในเมื่อชายคนนั้นมาที่นี่ติดกันหลายครั้ง ก็แสดงว่าในใจเขาอาจยังมีความคิดอยากกินอะไรอยู่บ้าง ตราบใดที่ความคิดนั้นยังไม่ดับลงอย่างสิ้นเชิง ก็ยังมีโอกาส
“ป้าหวัง พรุ่งนี้ฉันจะเคี่ยวน้ำซุปรสเข้มให้น้อยลง แล้วแบ่งหม้อเล็ก ๆ ไว้ทำน้ำซุปไก่ใสด้วย”
“เก็บน้ำซุปใสไว้ทำไม?”
“บางทีอาจมีคนดื่มลงก็ได้”
ป้าหวังฟังไม่เข้าใจ แต่เห็นเชิงหนานซิงก้มหน้าวางแผนไปแล้ว จึงไม่ได้ถามต่อ
วันที่สามที่ออกแผง ผู้คนในตรอกมากกว่าสองวันก่อน
บางคนอยากกินบะหมี่น้ำซุปไก่น้ำมันต้นหอม จึงมาต่อแถวตั้งแต่เช้าตรู่ บางคนเดินทางมาจากตรอกข้าง ๆ โดยเฉพาะ เพียงเพื่อชิมรสชาติที่ร่ำลือกันเสียเลิศลอย ส่วนลูกจ้างโรงเตี๊ยมก็ยืนอยู่ไกล ๆ คอยชะโงกมองหม้อ
เชิงหนานซิงยังคงทำเพียงสิบห้าชาม
ตอนนี้นางมีทุนจำกัด จะขยายใหญ่โตในคราวเดียวไม่ได้ ต้องทำรสชาติให้เป็นที่จดจำก่อน แล้วค่อย ๆ สะสมลูกค้า แบบนี้มั่นคงกว่าการขยายกิจการโดยไม่ไตร่ตรอง
พอน้ำซุปไก่เดือด กลิ่นหอมก็ลอยไปถึงปากตรอก
วันนี้ลุงหลี่มาแต่เช้าตรู่ แย่งได้ชามแรกไป พอถือชามไว้ก็เริ่มคุยโวกับคนรอบข้างทันที “เมื่อวานฉันกินบะหมี่ชามนี้เสร็จ ยกของอยู่ครึ่งเช้ายังไม่รู้สึกเหนื่อยเลย ใครวันนี้ไม่ได้กินก็อย่าหวังว่าฉันจะแบ่งให้สักคำ!”
มีคนหัวเราะพลางต่อว่าเขาขี้เหนียว แต่แถวหน้าแผงก็ยังเรียงกันเป็นระเบียบ
เชิงหนานซิงยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ทว่าหางตายังคอยจับจ้องไปทางปากตรอก
ใกล้เวลาเก็บแผง เงาร่างนั้นก็ปรากฏขึ้นตามคาด
ยั่นเวยชื่อยืนอยู่ท้ายแถว วันนี้เขายังคงสวมเสื้อคลุมสีครามเรียบ ๆ เหมือนเมื่อวาน ใบหน้าซีดกว่าเดิม ใต้ตาปรากฏเงาคล้ำจาง ๆ
เชิงหนานซิงละสายตากลับมา แล้วทำบะหมี่ต่อ
เมื่อคนที่อยู่ข้างหน้าทยอยถือชามจากไปจนหมด ในที่สุดหน้าแผงก็ว่างลง ยั่นเวยชื่อจึงค่อย ๆ เดินเข้ามา
เขายืนอยู่หน้าแผ่นไม้ สายตาจับจ้องน้ำซุปที่เดือดพล่านในหม้อ สีหน้าดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
เชิงหนานซิงเช็ดมือแล้วยิ้มให้เขา
“คุณลูกค้าอยากกินบะหมี่ไหม?”
ยั่นเวยชื่อมองนาง คล้ายไม่คิดว่านางจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
เมื่ออยู่ใกล้ เชิงหนานซิงจึงเห็นว่าดวงตาของเขาดำสนิท ราวกับราตรีที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความกระตือรือร้นอย่างที่คนทั่วไปมีเมื่อเห็นอาหารอร่อย กลับมีความยับยั้งชั่งใจที่แฝงความเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำแหบ
“ผมกินไม่ได้”
เขาพูดอย่างสงบนิ่ง ราวกับพูดประโยคนี้ซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน
คนข้าง ๆ ได้ยินเข้าก็หันมามองด้วยความสงสัย ป้าหวังนึกถึงอาการป่วยของเขา กลัวคนอื่นจะพูดมาก จึงรีบโบกมือไล่ลูกค้าให้ออกไป
แต่เชิงหนานซิงไม่ได้ถามถึงสาเหตุ
“งั้นฉันทำบะหมี่แบบที่ไม่เหมือนเดิมให้คุณชามหนึ่ง ไม่คิดเงิน คุณลองชิมสักคำก็พอ” นางชี้ไปที่หม้อ
ยั่นเวยชื่อมองนาง
ใบหน้าของหญิงสาวยังซีดเซียวจากอาการป่วย แต่แววตากลับกระจ่างใส นางไม่ได้เร่งเร้า และไม่ได้วางท่าราวกับกำลังทำบุญช่วยเหลือใคร ราวกับเพียงคิดว่าเขาควรลองชิมบะหมี่ชามนี้ดู
หว่างคิ้วยั่นเวยชื่อขยับเล็กน้อย
“ถ้าผมกินไม่ลง ก็จะเสียของ”
“ไม่กินเส้นก็ได้ ลองชิมน้ำซุปสักคำก็พอ” เชิงหนานซิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ถ้ายังรู้สึกไม่สบาย ก็วางไว้ ไม่ต้องฝืน”
พูดจบ นางก็หันกลับไปที่เตาโดยไม่รอให้เขาตอบตกลง
เส้นบะหมี่ที่เตรียมไว้วันนี้ยังเหลืออยู่นิดหน่อย
เชิงหนานซิงหยิบแป้งโดก้อนใหม่มาคลึงให้บางมาก คมมีดสับลงไป เส้นแต่ละเส้นบางกว่าเส้นบะหมี่ปกติอย่างมาก แทบจะเหมือนเส้นด้ายสีขาวที่ปั่นขึ้นมา
การทำเส้นบางเช่นนี้จากแป้งสาลีหยาบไม่ใช่เรื่องง่าย
ต้องนวดแป้งให้นานพอ และตอนคลึงก็ต้องให้สม่ำเสมอ ไม่เช่นนั้นพอลงน้ำเส้นก็จะขาด นางกดไม้คลึงแป้งด้วยฝ่ามือ ไม่เร่งรีบ แผ่นแป้งบาง ๆ ค่อย ๆ คลี่ออกบนเขียง
ยั่นเวยชื่อยืนอยู่กับที่ มองนางทำงาน
ผู้คนในตลาดส่วนใหญ่หวาดกลัวเขา บางคนก็อยากเข้ามาตีสนิทเพื่อหวังผลประโยชน์ แต่คนที่ได้ยินเขาพูดว่า “กินไม่ได้” แล้วไม่แสดงความเวทนาหรืออยากรู้อยากเห็นอย่างนางนั้นมีไม่มาก
นางเพียงมองเขาเป็นลูกค้าคนหนึ่งที่กินข้าวไม่ลง
เมื่อน้ำเดือด เชิงหนานซิงก็ใส่เส้นลงไป
เส้นเล็กมาก ต้มไม่นานก็สุก นางนับเวลาแล้วตักขึ้นใส่ชามดินเผาหยาบที่สะอาด จากนั้นตักน้ำซุปไก่ใสจากหม้อใบเล็กข้าง ๆ มาหนึ่งทัพพี
น้ำซุปหม้อนี้ไม่ได้ใส่เครื่องเทศรสจัด ใช้เฉพาะน้ำซุปใสส่วนบนเท่านั้น
นางใส่เกลือเพียงเล็กน้อย แล้วหยดน้ำมันงาลงไปสองสามหยดเป็นอย่างสุดท้าย น้ำซุปใสแจ๋ว เส้นเล็ก ๆ ลอยไหวอยู่ในชาม คล้ายเส้นใยที่แช่อยู่ในน้ำทีละสาย
“เสร็จแล้ว”
เชิงหนานซิงวางชามลงตรงหน้าเขา
ยั่นเวยชื่อก้มหน้ามองบะหมี่ในชาม
มันไม่ได้มีกลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่ว และไม่มีเครื่องราดมันเยิ้ม ไอร้อนจาง ๆ ลอยขึ้นมา มีเพียงรสอร่อยสะอาดของน้ำซุปไก่ ผสมกับกลิ่นน้ำมันงาอ่อน ๆ
กลิ่นนั้นเบาบางมาก
เบาจนไม่ทำให้ใครรู้สึกถูกบังคับ
มือของเขาหยุดอยู่ข้างชามเนิ่นนาน ก่อนจะรับตะเกียบมา
เชิงหนานซิงไม่ได้จ้องมองเขา เพียงก้มหน้าจัดการแป้งบนเขียง ป้าหวังยืนอยู่ในร้าน หลายครั้งคิดจะเดินเข้าไปดู แต่ก็กลัวรบกวนเขา จึงได้แต่ลอบมองมาทางนี้เงียบ ๆ
ยั่นเวยชื่อยกชามขึ้นมาก่อน จ่อใกล้ริมฝีปาก
ไอร้อนปัดผ่านแก้ม นิ้วมือของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อย
ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาเห็นอาหารมามากมายเหลือเกิน
ทั้งงานเลี้ยงที่พ่อครัวหลวงปรุง อาหารบำรุงที่หมอมีชื่อเสียงสั่ง และเห็ดหายากที่เสาะหามาจากป่าเขา กระทั่งยังมีคนบอกว่าเขาถูกสิ่งชั่วร้ายเล่นงาน แล้วนำตำรับยาแปลก ๆ มาให้สารพัด
แต่ของทุกอย่างที่ส่งมาอยู่ตรงหน้า ล้วนทำให้เขาคลื่นไส้
ความรังเกียจนั้นเหมือนผุดออกมาจากกระดูก บีบบังคับให้เขาผลักอาหารทุกอย่างออกไป
ทว่าเมื่อน้ำซุปคำนี้ไหลลงคอ กลับไม่มีความรู้สึกปั่นป่วนอย่างที่เขาคิดว่าจะเกิดขึ้น
น้ำซุปไก่รสอ่อนลื่นผ่านลำคอลงไป ความอบอุ่นค่อย ๆ แผ่ซ่าน แต่สัมผัสได้จริงในท้องที่ว่างเปล่า
มือที่ยั่นเวยชื่อใช้ถือชามชะงักค้าง
เขาก้มมองเส้นบะหมี่เล็ก ๆ ในชาม ในดวงตาดำลึกคู่นั้นเริ่มมีความเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง
เชิงหนานซิงได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ยั่นเวยชื่อก็ยกเส้นบะหมี่คำแรกขึ้นมาแล้ว
เขากินช้ามาก
ทุกคำดูราวกับกำลังตรวจสอบว่าร่างกายจะต่อต้านหรือไม่ แต่พอกินถึงคำที่สาม แผ่นหลังและไหล่ที่เกร็งอยู่ก็ผ่อนคลายลงบ้าง ตะเกียบไม่หยุดชะงักอีก
บะหมี่เส้นเล็กในน้ำซุปใส นุ่มลื่นเมื่อเข้าปาก
รสอร่อยจากน้ำซุปไก่ซึมเข้าไปในเส้นบะหมี่ ไม่เข้มข้นเกินไปและไม่จืดชืด กลิ่นน้ำมันงาเพียงเล็กน้อยช่วยชูความหอม ชวนให้คนอยากดื่มน้ำซุปอีกคำ แล้วกินบะหมี่อีกคำ
บะหมี่ชามหนึ่งมีไม่มาก
แต่ยั่นเวยชื่อใช้เวลากินอยู่นาน
ป้าหวังมองจนลืมนับเงิน ปากอ้าค้างเล็กน้อย นางเคยเห็นคนรับใช้บ้านเยี่ยนมาซื้อของ และได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคุณชายเยี่ยนมานับไม่ถ้วน
ข่าวลือบอกว่าเขาดื่มแม้แต่น้ำข้าวสักคำก็ไม่ได้
แต่คนตรงหน้านี้กลับกินบะหมี่จนหมดชามอย่างเงียบ ๆ
เส้นสุดท้ายเข้าปาก ยั่นเวยชื่อยกชามขึ้นดื่มน้ำซุปที่เหลือจนหมดในคราวเดียว
ชามถูกวางกลับลงบนแผ่นไม้อย่างแผ่วเบา
สะอาดเอี่ยม
เชิงหนานซิงมองเขา ในใจก็โล่งอกไปด้วย นางรู้ว่าบะหมี่ชามนี้อาจรักษาโรคอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่า ประสาทรับรสของเขายังไม่ตายไปเสียทั้งหมด
“ยังรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม?” นางถาม
ยั่นเวยชื่อเงยหน้ามองนาง
เขาคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ตอบเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไร”
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เขากินอาหารจนหมดชาม
เขาหยิบเงินก้อนหนึ่งออกจากแขนเสื้อ วางไว้บนแผง เชิงหนานซิงเห็นขนาดของเงินแล้วก็รีบพูดว่า “คุณลูกค้า บะหมี่ชามนี้ฉันบอกแล้วว่าไม่คิดเงิน”
แต่ยั่นเวยชื่อหันหลังเดินเข้าไปในฝูงชนแล้ว
เชิงหนานซิงยื่นมือออกไปคิดจะเรียกเขาไว้ แต่ทำได้เพียงมองแผ่นหลังผอมบางนั้นหายลับไปตรงปากตรอก
ก้นชามยังมีน้ำซุปใสเหลืออยู่เพียงนิดเดียว ถูกดื่มจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว แม้แต่ข้างในชามก็สะอาดหมดจด