"ด้วยอายุของแก การได้ขึ้นเป็นรองกองพันก็นับว่าไม่เลวแล้ว ถึงแม้จะมีเรื่องเด็กกับเรื่องบ้านนอกนั่น
ถูกลงโทษก็แค่ไม่กี่ปีนี้จะไม่ได้เลื่อนยศ ถูกกักบริเวณอีกสักพัก เขียนรายงานสารภาพผิด สักหน่อย เรื่องก็จะผ่านไป
ตอนนี้ทางเวียดนามยิ่งไม่สงบ แกแค่ตั้งใจทำงาน สร้างผลงานให้มาก รอถึงสามสิบกว่าปีได้ขึ้นเป็นผู้พัน ก็ยังถือว่าหนุ่มอยู่
นอกจากเฉินชิงซาน ในกรมเรา คนที่ระดับสูงกว่าแก คนไหนล่ะจะไม่อายุมากกว่า มีประสบการณ์มากกว่า
แกอย่าเอาแต่ไปเทียบกับเฉินชิงซาน เขาเป็นนักเรียนทุนมหาวิทยาลัยป้องกันประเทศ พูดตามตรง การมาอยู่ที่เตียนหนานของพวกเราน่ะ เป็นการลดเกียรติเขา
อีกอย่างเขามักจะไปปฏิบัติภารกิจลับที่เมืองหลวงสั่งมา แกอย่าเอาตัวเองไปเทียบกับเขา"
โจวเซี่ยงเฉียนนั่งลงบนโซฟา จุดบุหรี่มวนหนึ่ง แล้วเอ่ยอบรมลูกเขยต่อด้วยน้ำเสียงทุ้ม
เขาคิดว่า วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดในเรื่องนี้ ก็คือให้หลิวเหวินฮั่นแบกรับความผิดนี้ไว้เอง ยอมรับผิดดี ๆ
รีบชดเชยให้เจียงสี่จูและครอบครัวของนาง กอบกู้ชื่อเสียงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
หญิงบ้านนอกธรรมดาคนหนึ่ง กับลูกสาวผู้บังคับกรม
ให้ใครเลือกก็ต้องเลือกลูกสาวผู้บังคับกรม ต่อให้ข่าวจะแพร่ ก็ไม่ถึงกับน่าเกลียดมากนัก เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
อีกแค่ปีสองปีเรื่องนี้ทุกคนก็จะลืมหมด เขตทหารไม่เคยขาดเรื่องประหลาด