"พ่อแกตกลงหรือยัง"
เจียงสี่จูถามเสียงนุ่ม
ตกลงเรื่องอะไร ทั้งสองรู้ดีแก่ใจ
โจวเสวี่ยอิงเห็นอีกฝ่ายเดาออกว่าตนมาทำอะไร จิตใจพลุ่งพล่านไม่น้อย
ท่าทีเยือกเย็นสงบนิ่งของนาง ไม่เหมือนชาวชนบทในความทรงจำเลยสักนิด
แถมยังไร้เค้าความคุ้มคลั่งดุดันอย่างหญิงร้ายเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง
ใจนางหนักอึ้งลงเรื่อยๆ
แล้วกล่าวเสียงเย็นว่า "งานดีๆ ล้วนต้องสอบแข่งขันอย่างยุติธรรม วันมะรืนนี้หกโมงเช้าไปสอบ ตำแหน่งพนักงานประชาสัมพันธ์ของแผนกประชาสัมพันธ์ อย่าเพิ่งพูดออกไปข้างนอกก่อน จะเพิ่มความกดดันในการสอบ"
ว่าแล้วโจวเสวี่ยอิงก็ยื่นใบสมัครให้
"นี่คือใบสมัครที่แม่ฉันไปกรอกให้ เจ้ามีสถานที่สอบและเวลาชัดเจนอยู่ในนั้น อย่าไปสาย"
สวยไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็แค่หุ่นฟางไม่มีความรู้ เหวินฮั่นชอบคนมีความรู้
การสอบครั้งนี้นางมั่นใจสิบส่วน
นางจะทำให้เจียงสี่จูพ่ายแพ้ต่อนางอีกครั้งในการสอบ ให้เหวินฮั่นได้รู้ว่าเขาเลือกไม่ผิด
ยามนี้เจียงสี่จูยืนอยู่บนขั้นบันได สูงกว่าอีกฝ่ายเป็นต่ออย่างไม่ต้องสงสัย แววตาเปี่ยมรอยยิ้มและความสงบเยือกเย็นยิ่งทำให้นางไม่ยอม
เจียงสี่จูไม่ควรมีท่าทีเช่นนี้
นางควรอาละวาด ทุบข้าวของ ทำลายล้าง ด่าทอที่แย่งผู้ชายของนาง หน้าตาบิดเบี้ยวผิดรูป...
นั่นแหละคือสภาพที่เจียงสี่จูควรเป็น
ไม่ใช่ภาพที่สงบอย่างหาความสงบเทียบยากในตอนนี้
โจวเสวี่ยอิงนั้นรังเกียจท่าทีนี้ของอีกฝ่าย ความสงบและเปิดเผยของเจียงสี่จู ทำให้นางรู้สึกแทนคุณพ่อและเหวินฮั่นว่าไม่คุ้มค่า