เจียงสี่จูเขียนใบรับเงินแล้วยื่นให้โจวเสวี่ยอิงที่ยืนอยู่ในลานบ้าน ฝืนกลั้นโทสะไว้ ทำทีเป็นสงบ
เห็นนางกำลังจะกลับ ยังไม่ลืมเติมเชื้อไฟ ซ้ำเติมความไม่มั่นคงในจิตใจอีก
“วันนี้หลิวเหวินฮั่นทิ้งฉันเพื่อเธอที่เงื่อนไขดีกว่า ต่อไปถ้าเจอคนดีกว่าเธอ ก็จะทิ้งเธอเหมือนกัน
ปากเขาหว่านล้อมเก่ง หน้าตาก็งาม ทั้งยังนับว่าเป็นหนุ่มฉลาดหลักแหลม ในกรมทหารคงมีคนชอบเขาไม่น้อยกระมัง”
ในหนังสือเดิม เป็นเพราะโจวเสวี่ยอิงไร้ความมั่นคง หลิวเหวินฮั่นก็เป็นคนที่เน้นผลประโยชน์เป็นที่สุด สองคนจึงเกิดความขัดแย้งและเข้าใจผิดมากมาย
โจวเสวี่ยอิงตอนนี้ยิ่งแน่ใจว่าเจียงสี่จูแค่เปลี่ยนวิธีมาเสี้ยมให้ตนกับเหวินฮั่นหย่ากัน
นางตอบโต้กลับด้วยสีหน้าเย็นชา
“เจ้าอย่ามายุแยงความรักของเรา เราเชื่อใจกันดี”
เจียงสี่จูกลับเพียงยิ้มบางๆ ให้นาง
เสียงพูดเจือความนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด
“เธอควรขอบคุณฉันนะ ที่ช่วยทำลายชื่อเสียงเขา ไม่อย่างนั้นหากต่อไปมีลูกสาวนายทหารระดับกองพลมาหมายตาเขา เธอก็จะกลายเป็นคนถูกทิ้ง
ตอนนี้ก็แค่มีท้อง หากไม่มีท้อง เธอคิดว่าเขาจะเลือกเธอเร็วขนาดนี้? ยอมแต่งงานกับเธอ? เขาต้องยังอยากดูว่ามีใครเงื่อนไขดีกว่าเธออีกไหม”
“เธอลองคิดดูสิ เขาหมั้นกับฉันแท้ๆ กลับไม่ยอมเปิดเผย ก็เพื่อหาใครสักคนที่เงื่อนไขดีกว่า
ก่อนที่เขาจะมาหน่วยทหาร พ่อฉันเป็นเลขาพรรคประจำหมู่บ้าน เป็นคนที่มีเงื่อนไขดีที่สุดในบรรดาคนที่เขาเข้าถึงได้ เพียงแต่มาอยู่ที่นี่ ต่อหน้าพวกเธอแล้วดูไม่เอาไหนไปเลยก็เท่านั้น