รอยยิ้มบนหน้าโจวเสวี่ยอิงชะงักค้าง แต่นางยังทำเป็นไม่สะทกสะท้าน
เพียงแต่มือที่ถือกระเป๋าถือเล็ก ๆ เผยถึงความเกลียดชังของนาง
"ช่างเถอะ นางก็คงไม่ชอบข้านักหรอก"
"ก็นั่นแหละ เจ้าแย่งคู่หมั้นของนางมา นางต้องไม่ชอบเจ้าอยู่แล้ว"
หลินซู่หลานแสดงสีหน้าเย้ยหยันชัดเจนกว่าเดิม
เพื่อนหญิงอีกสองคนก็พากันทำสีหน้าอยากดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่
พวกนางสองคนมาเป็นเพื่อนสอบ ทางบ้านบอกแล้วว่าการสอบนี้เป็นแค่การไปตามน้ำ
ยังไงก็ต้องเป็นซู่หลาน
มีก็แต่โจวเสวี่ยอิง ที่เป็นคนแรกที่มารอในห้องสอบ ด้วยท่าทีที่ต้องสอบให้ได้ให้จงได้
น่าขำ ไม่ดูสิว่าหัวหน้าผู้คุมสอบคือใคร
ถึงกล้าคิดว่าจะสอบได้
"โอ๋ย ซู่หลาน อย่าพูดกับเสวี่ยอิงแบบนี้สิ นางมีเด็กน้อยในท้องนะ คนท้องจะโกรธไม่ได้"
เด็กสาวร่างผอมสูง ตาเรียวยาว ถักเปียเงางามสองข้าง ผูกด้วยเชือกไหมพรมสีแดง
พูดจาด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมแฝงความอิจฉา
"โอ๋ย ข้าลืมไป เสวี่ยอิงร่างกายดีจริง ๆ ยังไม่ได้แต่งงานก็ท้องได้ รู้ไหมว่าเขตทหารเราตอนนี้หลายคนแต่งงานกันหลายปีก็ยังไม่มีลูก บทความของเจ้าก็ขึ้นชื่อว่าเขียนดีนัก ถึงเวลาก็แบ่งปันประสบการณ์ให้พวกเราหน่อยสิ"
"ใช่ ยังไงตอนนี้เจ้าก็เต้นระบำไม่ได้แล้ว อยู่บ้านว่าง ๆ ก็เขียนบทความเรื่องมีลูกให้เยอะ ๆ หน่อยสิ"
โจวเสวี่ยอิงถูกพวกนางเหน็บแนมจนยิ้มไม่ออกจริง ๆ
จึงยิ้มอย่างเก้อเขิน
ฝืนทำเป็นสงบแล้วเงยหน้าขึ้น
เย้ยว่า "หลินซู่หลาน ข้าได้ยินว่าพ่อเจ้าอยากให้เจ้าไปดูตัวกับหลานชายของพ่อเจ้าในเขตทหารใหญ่เตียนหนาน ไปส่งของกำนัลแล้วส่งรูปถ่ายของเจ้าไปให้ตั้งหลายครั้ง สุดท้ายเขารังเกียจว่าเจ้าหน้าตาไม่งาม เลยส่งรูปถ่ายกลับคืนมา จริงหรือไม่จริง?"