หลินซู่หลานเดินตามโจวเสวี่ยอิงมาติด ๆ คอยข่มขู่เธอต่อ
“โจวเสวี่ยอิง เรื่องที่แกพูดวันนี้ ถ้าแกกล้าเอาไปบอกใคร แกคิดว่าพ่อฉันจะโกรธจนลงโทษพ่อแกไหม อย่าลืมนะว่าพ่อแกกับหลิวเหวินฮั่นกำลังถูกสั่งพักงานและสอบสวนอยู่”
“ฉันจะไม่พูดออกไปหรอก แกคอยดูเพื่อนสองคนของแกกับเจียงสี่จูให้ดีก็พอ เจียงสี่จูน่ะทำได้ทุกเรื่อง”
โจวเสวี่ยอิงจงใจยุแยงให้หลินซู่หลานกับเจียงสี่จูแตกคอกัน แล้วพูดต่อ
“เพราะเรื่องของเหวินฮั่น เจียงสี่จูก็เสียหน้าไปแล้ว ตอนนี้เฉินชิงซานก็ไม่ยอมอยู่กินด้วย หน้าตาเธอยิ่งหมดไปใหญ่ เธอแก้แค้นฉันไปแล้ว ต่อไปก็อาจจะแก้แค้นแกด้วย ใครใช้ให้แกเคยไปเกาะแกะเฉินชิงซานล่ะ”
โจวเสวี่ยอิงรู้ดีว่าหลินซู่หลานสมองตื้อ
ยุแยงง่ายมาก
เลยเติมเชื้อไฟอีกนิด
“แกเป็นลูกสาวผู้บังคับกองพล เฉินชิงซานแม้แต่แกยังไม่เอา จะไม่เอาเธอก็เรื่องปกติ อย่างนี้เธอก็เรียกหน้าได้เยอะ แกควรป้องกันเธอไว้ อย่าให้พูดมั่ว”
โจวเสวี่ยอิงพูดจบก็เห็นสีหน้าครุ่นคิดของหลินซู่หลาน
คนโง่พอเริ่มคิด
สวรรค์ก็กลั้นหัวเราะ
เธอรู้ว่าตัวเองสำเร็จแล้ว
เดินก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไป
ปล่อยให้สองคนนี้หักหน้ากันเอง ทะเลาะกันจนขายหน้ากันทั้งคู่ถึงจะดี
อย่างนี้ทุกคนจะลืมเรื่องของเหวินฮั่นกับเธอเร็วขึ้น
พอเธอได้งานนี้แล้ว ก็ถือว่าพอจะกู้หน้าให้ตระกูลได้บ้าง
ถึงเธอจะโชคร้าย แต่ก็เป็นคนที่สวรรค์ยังมีเมตตา