เฉินซูหย่ากลับถึงบ้าน
กำลังบ่นกับสามีเรื่องเด็กสาวตัวเล็กที่เหมือนแมวสามสีอยู่พอดี ก็ได้รับโทรศัพท์จากหลานชาย
เธอยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงหลานชายที่เต็มไปด้วยความโกรธก็ดังมาจากปลายสาย
“คุณมาที่เขตทหารของเรา ก็เพื่อรังแกคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?!”
เดิมทีเฉินซูหย่าอยู่ในเขตที่ตั้งหน่วยทหาร ถูกเด็กสาวคนนั้นโต้กลับจนพูดไม่ออก หายใจก็ไม่ทั่วท้อง
ตอนนี้หลานชายยังโทรมาซักไซ้เอาความอีก ลมหายใจที่อัดอั้นอยู่จึงจุกแน่นขึ้นมาถึงอก ทรมานเหลือเกิน
แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำได้เพียงข่มความโกรธเอาไว้
ถึงเธอจะเป็นผู้ใหญ่ก็เถอะ
แต่ชิงเหอเป็นหลานชายคนโตของบ้าน เป็นแก้วตาดวงใจที่ท่านผู้เฒ่าเลี้ยงดูมากับมือ แม้จะหาข้ออ้างส่งเขาไปเตียนหนาน บอกใครต่อใครว่าให้ไปฝึกฝน ขัดเกลานิสัย
แต่ความจริงก็แค่อยากให้เขาสร้างผลงานทางทหารติดตัวสักหน่อย ต่อไปพอกลับเมืองหลวงจะได้ไม่ต้องวนเวียนอยู่แต่ระดับล่าง
เธอไม่กล้าระเบิดอารมณ์ใส่หลานชายตรง ๆ ยิ่งพูดไม่ได้ว่านี่เป็นคำสั่งของท่านผู้เฒ่า จึงได้แต่ข่มใจพูดอย่างอดทน
“ไม่ใช่ว่าฉันอยากรังแกเธอ การไม่รับเธอเข้าทำงานเป็นการตัดสินใจของผู้บังคับบัญชาหน่วยทหารพวกนาย ฉันแค่บอกให้ระวังเรื่องความประพฤติส่วนตัว
ที่ฉันพูดแบบนั้นก็เพราะโจวเสวี่ยอิงคนนั้น ฉันเห็นชื่อเธอบนป้ายประกาศในเขตที่ตั้งหน่วยทหารของพวกนาย เลยเตือนพวกเขาเรื่องโจวเสวี่ยอิงเท่านั้น”
“ใครจะไปรู้ว่าหัวหน้าเซียวคนนั้นจะตัดสิทธิ์เจียงสี่จูไปด้วย ฉันไปตรวจงาน จะไปก้าวก่ายงานของคนอื่นได้ยังไง”