นับแต่หลิวเหวินฮั่นถูกลงโทษกักบริเวณ
โจวเสวี่ยอิงก็กลับไปพักที่บ้านเดิมของตัวเอง
เธอไม่อยากกลับมาเขตบ้านพักครอบครัวหมายเลข 6 เลยจริง ๆ ทั้งที่คนพวกนั้นรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังตามถามไม่เลิกว่าเธอท้องจริงหรือเปล่า
คำพูดกับท่าทีเหน็บแนมเหล่านั้น
เธอรับไม่ไหวจริง ๆ
แต่เธอต้องกลับมาเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน จึงจงใจรอจนเลยสองทุ่ม ฟ้ามืดสนิทแล้ว
เวลานี้คนส่วนใหญ่ปิดประตูกันหมดแล้ว
เธอถึงค่อยมา
เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเรียบร้อย เธอหิ้วกระเป๋า มือหนึ่งถือไฟฉาย แล้วรีบเดินออกไป
เพิ่งออกจากเขตบ้านพักหมายเลข 6 ก็เห็นแสงไฟฉายดวงหนึ่งส่องเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
ตอนแรกเธอยังคิดจะหลบ แต่พอมองให้ชัด
ก็เห็นว่าเป็นเฉินชิงซาน
เธอชะลอฝีเท้า ตอนที่เฉินชิงซานกำลังจะเดินผ่านเธอไป
เธอก็เอ่ยขึ้นเสียงอ่อนหวาน
“เฉินชิงซาน วันนี้เจียงสี่จูทำให้ผู้ใหญ่จากในเมืองไม่พอใจ เธอไม่ได้เล่าให้นายฟังหรือ”
เฉินชิงซานยกไฟฉายส่องใส่หน้าเธอตรง ๆ
ในใจหัวเราะเย็นชา
คิดร้ายอีกแล้วสินะ!
เขายังนึกถึงอ่างน้ำใบใหญ่ที่ตัวเองซื้อไว้หน้าบ้าน
“มีอะไรก็รีบพูด อย่าเสียเวลาฉัน”
โจวเสวี่ยอิงถูกแสงไฟฉายจ้าจนตาพร่า
รีบหลบแสงไฟ
อาศัยแสงไฟฉาย เธอเห็นสีหน้ารำคาญของเขา
ในหัวผุดภาพตอนที่เขาด่าคนอยู่ในเขตฝึกซ้อมขึ้นมาเลือนราง
เจียงสี่จูรอรับหมัดได้เลย
ถ้าพูดถึงโทษกักบริเวณ เฉินชิงซานนี่แหละตัวจริง
ปีแรกที่เฉินชิงซานเพิ่งมา เขาต่อยตีกับคนอื่นจนโดนโทษกักบริเวณไปไม่รู้กี่ครั้ง