ในเวลาเดียวกัน ที่สถานพักผ่อนข้าราชการเขตตะวันตกของเมืองจิง
ใกล้สิ้นปีแล้ว สถานพักผ่อนข้าราชการแขวนโคมแดงไว้เป็นระยะ หิมะหนาทับกิ่งเหมยฤดูหนาวจนโค้งงอ
บนทางเดินคดเคี้ยว เจ้าหน้าที่ของสถานพักผ่อนข้าราชการกำลังกวาดหิมะบาง ๆ ออกไป
หน้าตึกอิฐแดงสองชั้นหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางที่สุด ชายชราผมขาวสวมเสื้อบุผ้าสีดำลายเมฆมงคล นั่งอยู่บนวีลแชร์ที่ชายหนุ่มในเสื้อโค้ตทหารเป็นคนเข็น ทั้งคู่รออยู่ด้านนอก
ไม่นานก็มีชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารเดินออกมาจากด้านใน ที่เอวเหน็บปืนพกไว้ ใบหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพพอดีงาม
“ท่านผู้เฒ่าหลู่ แจ้งให้ทราบแล้วครับ เราขึ้นไปกันเถอะครับ”
คราวนี้ท่านผู้เฒ่าหลู่จึงยิ้มละไม พลางบอกชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังว่า เข้าไปกันเถอะ
มุมห้องหนังสือชั้นสองที่อยู่ติดหน้าต่าง
ชายชราผมขาวในเครื่องแบบทหาร หลังงองุ้มเล็กน้อย สวมแว่นตากรอบกลม กำลังแกะสลักไม้ด้วยมีดอย่างตั้งอกตั้งใจ
บนโต๊ะวางมีดแกะสลักขนาดเล็กหลายสิบเล่ม แต่ละเล่มมีขนาดต่างกัน นอกจากนี้ยังมีแว่นขยายอีกหลายอัน ขนาดไม่เท่ากัน
ท่อนไม้ที่มีรูปทรงคล้ายรากไม้ถูกแกะสลักเป็นเด็กน้อยหลายคนอย่างมีชีวิตชีวา บางคนถือโคมไฟ บางคนถือพวงองุ่น
ท่านผู้เฒ่าหลู่ก้าวเข้ามาในห้อง พลางยิ้มแล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “ท่านผู้นำ ฝีมือของท่านประณีตขึ้นจนเรียกได้ว่าเป็นงานชั้นครูจริง ๆ ครับ”